Jeszcze prostsza historia.

okrętu korsarskiego zmęczony kapitan

prawą dłoń płasko złożył na narzutowego

głazu czubku i na niej srebrnawą szczeciną

porośnięty podbródek wsparł zaś lewą ręką

głaz ten objął odetchnął do wiatru przemówił

z zarośli krzyk się rozległ krzyk koło zatoczył

"widziałem to i owo, a chyba za dużo,

nawet muszlę, co gdy z niej wodą polać ciało

żywej ludzkiej istoty, ono w ciągu kilku

mrugnięć zdumionych oczu z chrzęstem gniecionego

papieru map zniszczonych w kamień się przemienia"

krzyk w krąg obiegł polanę z głazem na jej środku

kapitan swej rozmowy z wiatrem nie przerywał

"ten głos jest coraz bliżej, wiesz, kto go wydaje?

niewidzialny wojownik z plemienia o nazwie,

której ci nie wymówi żaden język świata;

ma niewidzialny topór, nikt go nie pokona"

krzyk po odcinku prostym do głazu się zbliżył