Jeszcze się tli.

Jeszcze się tli maleńki świecy ogarek.

Za chwilę północ wybije złoty zegarek.

A ja stoję prawie sama.

Na cmentarzu.

Czyli miejscu gdzie dwa światy się spotykają.

Ale tylko raz w roku.

Właśnie dziś, właśnie za chwilę...

Twoje serce znowu zabije...

I co z tego, że cię nie zobaczę!

Ale chociaż cię poczuję!

A ty no cóż.

Pewno będziesz się zastanawiać.

Czemu ona wciąż chce, zemną rozmawiać?

Gdybyś tylko wiedział, że tylko tak mogę ci wynagrodzić...

To, że przeze mnie po kolana w kłamstwach musiałeś brodzić!

Ale co to?

Czemu nie czuję twej obecności?

Północ już dawno temu wybiła!

A świeczka też już się wypaliła!

Wypaliła sie jak...

Jak moja wiara w to, że się jeszcze spotkamy.

Czyli znów sama jestem sobie winna.

Że nie dostanę twojego rozgrzeszenia.

I znów przyjdzie mi czekać cały rok.

By chociaż spróbować cię przeprosić.

Lecz czy zmienny los.

Nie postanowi mnie w twe progi zaprosić.