Jo wyszedo ino na Stary Rynek

Jo wyszedo ino na Stary Rynek

dzyńdzyń fontanna szumi swoji,

kamieniczki ino strażnice staro,

wszytki znam, jo je znam dobrze.

Pyry ino w garze sie gotuja,

smrodek skwarków po domu sie rozchodzi,

ludziska ino godo o strudlach,

a żur ino pachnie jak matki jedzenie.

Wieczór ino przichodzi z falami,

nad Maltą wiater łagodnie tula,

kumple ino siadajom na ławeczce,

godo sie, śmiejom, zapijajom smutek.

Noc ino kładzie sie na dachy,

cisza śpiywa z Warty brzegom kołysząc,

Poznań ino śpi w swej skorupie,

jutro znów jo tu wrócę ze snem.

Jo wstano z łóżka, kłape durnek na podłodze,

szklanka wody ino fajnie chłodna z chajty,

sąsiad ino godo: „Dzień dobry, pyszni się!”,

a echo ino odpowio: „Pyrlandia!”

Na rogu piekarni pyszni rogal św. Marcina,

pyry w garze ino miękną jak podusie,

ludziska ino łapią każdy zapach,

kłaniajom sie dniu, co się dopiero budzi.

Plotki ino lecą szybciej niź tramwaj do Garbar,

o nowym bossie ino sie szpylkuje,

jo smartfona ino wyjmuje z kieszeni,

by zanotować wszytko, co sie śmiga po mieście.

Wieczór ino kładzie się cicho na Krasnoludkach,

latarnie ino migajom jak fajerwerki,

nad Wartą ino wiater śpiywa serenadę,

a Poznań ino śpi – jo ino śnię.