Jony

Za gotówkę anionów jaka czeka niwa?

Co upaja tak sprawnie, że nie trzeba wina?

Czy kurs wymiany snów na jawę popłaca?

O czym szepce kropla, gdy jest jeszcze cała?

Tak poduszki z chodników niosły mnie wysoko,

a zielenie umyta tęcza cięła koso,

że spotkany budynek nie był już mieszkalnym

blokiem, lecz djamentem, co wizji blaskiem szklanym

się mienił: pałac ptaków, na dachu rok niczym;

Kaaba chwili tej, przystań cisz, która nie milczy;

skarbiec marzeń dziecinnych, zamek pośród chmur;

pozbawiony służących, baśni sławny rum.

To jonów cydr po deszczu w nosie radość nieci,

dzień zakrapia publicznie, trzeźwości nie ceni,

składać chce pocałunki na chętnej mu bajce,

i obrazy wyostrzać, zamiast rozmyć raczej.

Patrząc, zrozumiałem przesłanie powietrza,

jakiej jawy dolary można dobyć z trzewia;

bo serce zawsze bije, nawet gdy dzwon śpi.

I na bloku tym, dumny, swój złożyłem podpis.