Julia już się nie śmieje

Pamiętam dawne pogodne dni dzieciństwa mego

Gdy Julia nie chciała mnie zostawić samego

Bała się być sama, chodziła za mną krok w krok

I śmiała się przy tym, śmiała, kręcąc złoty lok

Jesienią, zimą i wiosną, a zwłaszcza w lato

Mężczyzna, do którego zwracała się „tato"

Zwykł powtarzać: „czy deszcz pada, czy też wiatr wieje

Nasza kochana Julia tak ładnie się śmieje"

W rodzinie wszyscy ją chwalili, podziwiali

A gdy się śmiała, wszyscy razem z nią się śmiali

I tylko ja jeden jestem taki marudny

Podczas gdy uśmiech Julii ciągle taki cudny

Pamiętam jak razu pewnego wybuchł lament

Że to moja wina, że rysuję ich diament

Bo nakłaniam Julię do złych niegodnych rzeczy

Że mój czyn ich dobre wychowanie niweczy

Oberwałem srodze za swoje zachowanie

Usłyszałem, że ze mną jest tylko skaranie

Choć przecież robiłem tylko co Julia chciała

Gdy rozkaz wypełniałem, to ona się śmiała

Kiedy ja płakałem, nikt ze mną nie chciał płakać

Zamiast tego woleli z Julią sobie skakać

A gdy mówiłem mamie, że Julia mnie zbiła

To jeszcze raz mama za kłamstwo mnie skarciła

Wszyscy zaskoczeni, zasmuceni biegają

Łapią się za głowy: „gdzie jest Julia?" - pytają

Chyba ja jeden naprawdę wiem, co się dzieje

Bo dzięki mnie Julia więcej się nie zaśmieje