już jesień

kiedy się boję wstrzymuję oddech

babcia wiedziała że nóż ostrzem do góry przyciąga nieszczęście

a swędząca lewa dłoń czyjeś myśli

przyglądam się dłoni ale to odcisk

moja mięta walczy z jesiennym chłodem

liście zwijają się pod szybą jak stare dłonie

jedna łodyga zielonego pomidora

uparcie wypuszcza kwiat

pomyliła pory roku

nie poprawiam jej

niektórych rzeczy nie należy zawracać z drogi

znowu przybyło kwiatów do podlewania

wszystko czego nie można stracić trzeba podlewać

za oknem mały ptak przesiada się

z gałęzi na gałąź nie odlatuje

może czeka na wiosnę może lubi wracać

wieczorem wyjmuję z książki fotografię

która robi za zakładkę

przyglądam się jej dłużej niż ostatnio

na parapecie ten sam ptak

pił gęstą od cukru herbatę

kupiłam cukier na wszelki wypadek

zawsze mam jakiś wypadek

na wszelki wypadek

w domu pachnie jabłkami

choć żadnego nie kroiłam

zamykam oczy udaję martwą

to uśmierza ból

zaciskam oczy coś uparcie się tli

i nie pozwala zasnąć