Kaczątko i Łabędź

Kurz ucieka z szarych piór.

Jestem jak słonecznik

uśmiechający się do jasnych smug.

Wciąż podnosisz moją głowę swoim dziobem.

Gdy unoszę szyję,

rozpalam w oczach diamentowy ogień.

Już nie lękam się ludzkich spojrzeń.

Podczas lotu łapię powietrze.

Pióra przeszywa zmysłowe tchnienie.

Wypełniam pierś wyjątkowym temperamentem.

Upijam się nim, wzbijam w eter.

Zapominam o pochmurnym świecie.

Wciąż nie wierzę,

że stoję na własnych nogach.

Wciąż nie wierzę,

że udało mi się pokonać,

Wciąż nie wierzę,

że nie roztrząsam.

Moją brzydotę okryły skrzydła

potężne i białe.

Asystują w tym, co nowe i nieznane.

Pomagają doświadczyć nowych dróg i granic.

Szepczą do ucha:

– nie bój się być niepowtarzalnym.