Kad.

Nadal tu jesteś?

Zwłaszcza przed zaśnięciem, spod kołdry,

kiedy wystaje zaledwie nos i oczy...

Przed kim się chowasz?

Przede mną czy przed nim?

Który z nas jest tym, kogo boisz się bardziej,

zwłaszcza kiedy przychodzi wybierać

a możliwość jest jedna, możliwości jest pół.

Jasne.

Ciało i serce są pod, wystaje tylko czubek,

ale znam cię przecież, widziałem cie dłużej,

być może bardziej - skoro wystaje zaledwie

wierzchołek, a wszystkie wrażliwości są...

Zwłaszcza przed zaśnięciem, kiedy nadal tu jesteś,

pomimo nawet, że ja szukam, próbuję szczęścia

i przyznam się - smakuje.

Tobą, czy tą która wynajęła pokój,

urządziła pod siebie, a potem zmieniła adres.

I tak do skutku, do utrapienia.

Nadal tu jestem?

Zwłaszcza w międzyczasie,

kiedy obie spotykacie się, potykacie

tuż po, tykacie na mnie z zegarów i mebli,

z zasłon i framug, przy których siadam

żeby zapalić.

Siebie.

Was.

Całe te cholerne implozje.

Z zewnątrz widać mnie tyle, że oczy

i nos.

I firanki, jak kołdry, nagle zapadają się

pod wiatrem, dotykiem.

Pod waszym spojrzeniem.

Zwłaszcza przed zaśnięciem, kiedy nic nie gra,

a ja się tylko przemieszczam.