Kadłub

Po czasie stworzyłem wiersze,

domyślałem się, że będą coś znaczyć.

Lecz pozostają tym samym co ja —

nic nieznaczącym obiektem uczuć,

gospodarczym.

A życie toczy się dalej,

jak na taczce pełnej gnoju.

Bez skazy.

O świcie oprzątunku.

W pocie pracy.

Przy piszczącym kułku.