Kajdany

Budząc się z krzykiem

Widzę Anioła

Upadł On nisko

Podnieść się nie zdoła

Utracił bowiem na zawsze

Zdolność latania

A ciężka zbroja

Ku ziemi Go skłania

Ujrzałam łzy...

Krwawe krople żalu

I czułam ten ból

Niema cisza balu

Zerwał się nagle

Mój Anioł kochany

Dostrzegłam jedno...

Zakuty był w kajdany

Z ludzkich grzechów wykonany

To tylko My ludzie

Jesteśmy temu winni

Sprawiając innym ból

Stajemy się silni

Czerpiemy satysfakcję

Z nieszczęścia cudzego

Wbijamy ostrze

W pierś Stróża swego

A z czasem tych grzechów

Popełniamy coraz więcej

Tłumimy moralność

Zatracamy serce

Rozkoszując się tym stanem

Bładzimy w ciemności

Lecz gdy chcemy zawrócić

Nie mamy możliwości

Ujrzałam Anioła

Zakuty był w kajdany

Lecz pomóc Mu nie mogę

Zbyt głębokie w Jego sercu rany