Kalejdoskop

"Kalejdoskop" [2002]

uświadomienie

o błędach

zawsze były

ciągle będą

kolorowe paciorki na ścianie

układam je pokolei

stawiając wielką budowlę

wzdłuż przekątnej nieba

podejrzewam

że niczego więcej robić

nie muszę

spragniony

wyschnięty

bojowy topór

ledwo trzymam

to w lewej

to w prawej ręce

usiadłem pod prywatnym drzewem

układam je pokolei

żar palonego papierosa

przygnieciony wyrzutem sumienia

parsknął zachrypniętym głosem

podniecony wniosę

słodki zamęt

w obłędny stan

a głuchy śpiew

otuli mnie do snu

matka natura

to niezwykła dziwka

sprzedaje się bez słowa

szumowi wiatru

jej ospałe chochliki

obgryzają paznokcie

ubrane w ciepłe słowa

wybiegają tłumnie

na wyimaginowaną ulicę

by poleżeć

w blasku słońca

wyimaginowanego świata