Ja widzę w tym to, że poezja jest nieograniczona, pomieści w sobie i czyjeś rozbijanie się o siebie czy o cokolwiek jak i szukania kogoś się w słońcach, niebach.
Jeśli to zrozumiemy to zobaczymy jak blisko nas/w nas jest.
A dla mnie to pęknięcie, o którym pisze Absens, ma sens. Światło w nas jest zawsze, tylko czasem mrok je całkowicie zasłania- rozbijając ciemność, pozwalamy mu po prostu znowu świecić:) pozdrawiam serdecznie
O, jakie ładne! Czytam to tak, że pisanie wierszy jest jak próba wypisania z siebie tego najbardziej miękkiego (stąd kot), wrażliwego, nieosłoniętego... z nadzieją, że świat nas zaakceptuje z tym.I tym sposobem być może uda się dotknąć czegoś uniwersalnego ("Jeśli ja rozbiję swój mrok, nie zgaśnie i twoje światło").
Tak czy inaczej, nawet jeśli moja interpretacja jest do luftu, to i tak czuję, że udaje Ci się powiedzieć tym tekstem coś ważnego :)
Komentarze (11)
Tak właśnie jest. Rozbicie mroku oznacza jego rozbicie dla drugiej strony. Wtedy kroczycie razem w świetle.
...bez zakończenia,
A może iluzją...
rozpalisz, rozniecisz, odnajdziesz i swoje światło
Nie zgaśnie, mówi o tym że ono już jest, a poprzednie słowa temu zaprzeczają.
Może trzeba się wczytać, a może to tylko niewiele znaczące drabble...
siena, Absens... miło mi Was gościć
Człowiek przypadkiem na kartkach... świetne.
Ja widzę w tym to, że poezja jest nieograniczona, pomieści w sobie i czyjeś rozbijanie się o siebie czy o cokolwiek jak i szukania kogoś się w słońcach, niebach.
Jeśli to zrozumiemy to zobaczymy jak blisko nas/w nas jest.
Dziękuję, Roma.
Dłubię ciągle przy tym tworze i jakoś nie mogę go poprawić, a im więcej dłubię, tym coraz gorszy chyba...
To ważne są słowa dla Ciebie. Czuć.
Dziękuję...
A dla mnie to pęknięcie, o którym pisze Absens, ma sens. Światło w nas jest zawsze, tylko czasem mrok je całkowicie zasłania- rozbijając ciemność, pozwalamy mu po prostu znowu świecić:) pozdrawiam serdecznie
Dziękuję, zingara i pozdrawiam równie serdecznie
O, jakie ładne! Czytam to tak, że pisanie wierszy jest jak próba wypisania z siebie tego najbardziej miękkiego (stąd kot), wrażliwego, nieosłoniętego... z nadzieją, że świat nas zaakceptuje z tym.I tym sposobem być może uda się dotknąć czegoś uniwersalnego ("Jeśli ja rozbiję swój mrok, nie zgaśnie i twoje światło").
Tak czy inaczej, nawet jeśli moja interpretacja jest do luftu, to i tak czuję, że udaje Ci się powiedzieć tym tekstem coś ważnego :)
Piękne spojrzenie, Domi.
Bardzo dziękuję
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania