Kanibal z Hanoweru - uszczegółowienie.

Wczesne życie i początki przestępczej kariery

Friedrich Heinrich Karl Haarmann urodził się 25 października 1879 roku w Hanowerze (Cesarstwo Niemieckie). Pochodził z konserwatywnej, mieszczańskiej rodziny. Jego ojciec był palaczem w lokomotywowni. Od wczesnych lat Haarmann wykazywał skłonności do przemocy i kłamstwa.

Służba wojskowa: W wieku 18 lat wstąpił do wojska, lecz szybko został zwolniony ze służby z powodu problemów natury psychicznej. Lekarze opisywali go jako osobę „słabą psychicznie” i niestabilną.

Wielokrotny recydywista: Już przed zbrodniami Haarmann spędził dużą część życia w więzieniach i zakładach psychiatrycznych. Był skazywany za liczne oszustwa, kradzieże, włamania, a także za akty molestowania. W sumie był skazany co najmniej 16 razy. Jego kryminalna kartoteka odzwierciedlała brak poszanowania dla prawa i norm społecznych.

Okres zbrodni (1918–1924)

Lata po I wojnie światowej były okresem hiperinflacji, biedy i chaosu w Niemczech (Republika Weimarska). W Hanowerze tysiące bezdomnych chłopców i młodych mężczyzn, uciekających z domu lub szukających pracy, sypiało na dworcach kolejowych. To środowisko stało się jego łowiskiem.

Metoda działania: Haarmann wykorzystywał swoją pozycję informatora policyjnego (mimo kryminalnej przeszłości, nawiązał luźne kontakty z lokalną policją, co zapewniało mu poczucie bezkarności). Pod pretekstem załatwienia pracy, żywności lub schronienia, zwabiał swoje ofiary, często z dworca głównego, do swojego małego mieszkania przy Rote Reihe 35.

Kanibalizm i sprzedaż mięsa: Zbrodnie Haarmanna miały motyw seksualny i kanibalistyczny. Szczegóły dotyczące dalszych działań są makabryczne, ale Haarmann sprzedawał mięso z czarnego rynku, co przez pewien czas pozwalało mu się utrzymać i uniknąć podejrzeń.

Skala: Uważa się, że Haarmann zamordował od 24 do 27 ofiar w latach 1918–1924.

Śledztwo i proces

Śledztwo ruszyło na dobre, gdy w rzece Leine, a także w kanale Ihme, zaczęto znajdować ludzkie kości i szczątki.

Aresztowanie: Haarmann został aresztowany w czerwcu 1924 roku po tym, jak świadkowie wskazali, że ostatnio widziano go w towarzystwie jednego z zaginionych chłopców. Podczas przesłuchań Haarmann, z zaskakującą swobodą, przyznał się do popełnienia zbrodni, dostarczając szokujących szczegółów.

Proces (Grudzień 1924): Proces Fritza Haarmanna był jednym z najbardziej głośnych i budzących grozę w historii Niemiec. Z powodu szokującego charakteru zbrodni i kanibalizmu, natychmiast otrzymał przydomek „Wampir z Hanoweru”. Haarmann został ostatecznie skazany za morderstwo 24 młodych mężczyzn.

Wyrok i egzekucja: Został skazany na karę śmierci. Wykonano ją przez ścięcie gilotyną w Hanowerze 15 kwietnia 1925 roku.

Historia Haarmanna odzwierciedlała mroczną stronę okresu weimarskiego, ukazując społeczne zaniedbania, które umożliwiły jego przerażającą serię zabójstw. Był inspiracją dla licznych dzieł kultury, w tym dla filmu "M – Morderca" Fritza Langa z 1931 roku.