KAPLICA WSZYSTKICH POTĘPIONYCH (mroczne opowiadanie mystery)

KAPLICA WSZYSTKICH POTĘPIONYCH

(mroczne opowiadanie mystery)

Z Dedykacją dla Ramony Sówki: która Podróżniczą Obsesją, zawitała w Kręgi Piekielne, aby nieść Swoją Obecnością... Grozę.

Bywają miejsca, uznane za "opuszczone".. a z jakiego powodu?: pozostaje owiane nieświadomością... Żyjących.

PROLOG

Cholerna nawigacja, niczym kunsztowny przyrząd astrologiczny, postanowiła złożyć swe znaczone patyną zawiłości, zrozumienia: w pozbawioną logiki konstelacje, której gordyjska plątliwość, postanowiła uwodzicielsko rzucać urokiem skórzanej kurtki, szarpnięciami zawieszenia praktycznie kobiecego samochodu, upadłego obrotami opon, niczym aniołowie w gorejącą agonią, czeluść: nieustępliwą wyboistością śródleśnej... nie okłamujmy się: po wykolejeniu wagonu kolejowego, nabitego kamiennym tłuczniem, można by uznać, że: "drogi". Szczerze?.. tłumiąc parsknięcia wkurwienia, kurczowym ściskaniem w dłoniach kierownicy, ostatnim, czego pragnęła: była śmierć w kolejowej katastrofie... może inaczej: mógłby na przykład... o!: pierdolnąć meteoryt, którego odłamki, stygnąc z temperatury wrzenia wulkanicznej lawy wytracaniem energii kinetycznej pierdolnięcia z mocą gniewu bożego w ziemski padół: byłyby łaskawymi utkwić akurat w tych pierniczenie parszywych koleinach... jak na ironię: w przeciwieństwie do niej, bóg... niestety: rzadko się wkurwiał, a przynajmniej w takim stopniu, aby własny gniew: przejawiać niesieniem ulgi w życiu doczesnym...

Samotność. Nawet teraz, jako mimowolna, ziejąca pustką: dziura w sercu, pchnęła smukłością dłoni, irytację kierowniczej paraboli, w mrocznie obskurny, leśny zajazd: którego zboczenie, przywodziło na myśl niechybność maniakalnych udziwnień dewiacji natury: nieszczędliwością horroryki zwyczajnego zagajnika, postanowiła nazbyt dosłownie zobrazować swoje upodobania. Jako matka: zarówno jego samego, jak i wszelakich gości, zdających się przejawiać upodobanie, do śmierci w jego konarzystych ramionach... Cóż. Może innym razem, ponieważ obecnie: chciała tylko odnaleźć cokolwiek wartego uwagi, aby upchane w przepastnym plecaku, okazało się powodem podjęcia drogi powrotnej. Ale za moment. Teraz musiała zająć się czymś o wiele ważniejszym: ciągnąc za klamkę drzwi kierowcy, doskonale zdawała sobie sprawę, iż zmierza do bagażnika, nie tylko po maskującą plandekę, o której była powyżej mowa... przecież: zmasakrowane ogrodniczym szpadlem zwłoki typa, poznanego na facebook'u, który powiedział jej o zaległych tutaj kosztownościach: uzasadniając to "jednospojrzeniowym przejawem miłości": na równi nie przestaną ociekać krwią, napełniając w ten sposób spokojem upływu zgonu, plastikową czerń: jak i przecież: same się nie pochowają... w bezimiennej, śródleśnej mogile: pomimo, iż... tak szczerze: jakby nie patrzyć: jest to ostatnim, co na ten moment, właściwie: "trzyma je przy życiu"..

Nie lubiała tego cholernie. W takim stopniu, iż odczuwała nieprzepartą chęć, wbicia swoich ostro spiłowanych, malowanych na czarno, paznokci: w parszywie mokre trzewia przestygłego zamarłym na twarzy, agonalnym wrzaskiem przerażenia: trupa, aby rozszarpując je na ociekłe szkarłatem strzępy, dać upust własnej frustracji: zaścielając dno grobu makabrycznym gobelinem. Uznała, iż to wystarczy: opierając się łokciami, o pachnący świeżością ziemi, rant wiecznoodpoczynkowego wykopu. Czuła się zniesmaczona... tak bardzo, iż sięgając dłonią pozbawionej życia, twarzy: zwróciła ją ku własnemu spojrzeniu: posyłając całusa udawanej troskliwości, zdzieliła bezwładnego skurwiela siarczystym plaskaczem, którego impet, bezwiednie przewalił odwrotliwie, bielmo szklistości trupiego wzroku. Ostatnim jękiem pogardy, mozolnie dźwignęła się, wsparta na ramionach, aby wymierzyć w dzieło Kostuchy zdecydowanie wystosowany kop: głuchością jebnięcia w możliwość zapomnienia: zwiastujący ostatnie pożegnanie: kolejnością szpadli nieświęconej ziemi, tulących w sobie obecność martwego oblicza...

ROZDZIAŁ I

Chrzęstliwe kroki wiedzenia glanami, ostatniej podróży czyjegoś życia, kojącą wzrok upioryką zieleni, skłaniły do zasadniczo fundamentalnych przemyśleń... mianowicie: ilu, właściwie:.. ich było?.. Faktycznie: jedni lubili spódniczki zaległe rantami w połowie podwiązek pończoch, rzecz jasna: szpilki, a ponadto: eksponujące upięty koronkowym stanikiem dekolt: biustu... w schludnej elegancji nie zapiętych pod kołnierzyk guzików wizytowych koszul... inni: lubili bez względu na krój garderoby, możliwość goszczenia zapomnianego higieną kutasa, w czułości uczuć... kobiecych ust, a jeszcze pozostali: zwyczajnie znudzili się rutynowym pieprzeniem żony: oznajmiając to wprost. Uznała, że tylko dlatego, właściwie: przestała ich wkońcu liczyć, nawet pochłonięta tą myślą, podczas przemierzania pieszo śródleśnej dziurawiny. Jednego była pewną: jakim byłby powód dobrowolności ich kurestwa:.. wszyscy, dosłownie wszyscy: już po pierwszej godzinie tortur, płaczliwie błagali o litość: obiecując poprawę, a wraz z nią: miłość, wierność, a także: uczciwość małżeńską... i z czasem przywykła, że będzie tak, zgodnie z klauzulą: "póki śmierć nas nie rozłączy".. No wiesz: skoro trzeba ich zasypiać, przewozić i dokładać wszelkich starań, aby obiektyw kamery monitoringu, uznał to własną głupotą jako zupełnie normalne, niczym chwiejność kroku, wspartej wzajemnie na swych ramionach, pary dorosłych ludzi: nie chciała urągać własnej skrupulatności: zwyczajnym odrąbywaniem głów, niekoniecznie ostrą... siekierą. Dlatego, zgodnie z własnym, bieżącym stanem emocjonalnym: przypalała ich dekarską lutownicą, usiłując skwierkliwością, odtworzyć dzieła Matejki... albo, o: znacząco ich nacinała, aby obrzucać przesiąkłą wodą, służącą do odlodzania chodników: solą... No, takie wyrafinowane niecodzienności, rozumiesz: jak na przykład... szwajcarski uśmiech, wykonany zardzewiałą piłą do drewna. Niby, nic wielkiego... jednak: zupełnie wystarczyło, aby najtwardszy samiec alfa: powywał... bulgotliwym wybłagiwaniem litości. Uśmiechnęła się przesłodko na tą myśl i jakby wydało ci się to makabrycznym: urokliwość egzotycznie ciemnoskórej twarzy, powiodła ona szczerą radością: niczym glany, chrzęszczące koleją kroków, wobec tkwiącego na poboczu, dotkniętego przemijaniem świętości... obelisku.

Przydrożna, licząca sobie kilka wieków przypominania o wyczekiwaniu życiowej prawości, Kaplica: wklęsłością łuku wzniosłego sklepienia, stanowiąc doczesność Matki Bożej, uzmysłowiała, że będzie trwała w tym, aż skończy się świat, lub zło: widziane oczyma ludzi. Właściwie... z jakiego powodu zobrazowano to bezźrenicznym, pozbawionym tęczówek, spojrzeniem?.. nie wiedziała zupełnie. Ponadto: tkwiąca w zdobności gzymsów piedestału, ponad dwumetrowa rzeźba: żywa kunsztem ciosania bryły granitu, nie tylko dlatego napawała... zupełnie niewiadomego pochodzenia, zwyczajnym strachem. Otóż, wyciągnięta w stronę oglądającego, kamienna dłoń, zamiast obrazować pomocny gest w momentach zwątpienia, zdawała się... oczekiwać zapłaty. Dosłownie. Ponadto, sam całun, epokowo chroniący głowę: po kolejnych dekadach smagania śródleśnie polnym wiatrem, sprawiał wrażenie... nie tyle kobiecego nakrycia głowy, a zupełnie... kaptura: zakonnej, mnisiej szaty. Było to intrygujące, ponieważ: bez wątpienia, ta rzeźba miała przedstawiać jakby... "coś innego". Przyglądając się więc niewzruszoności zastygłego w kamieniu oblicza, mającego symbolizować nieustępliwość trwania we wskazaniu właściwej drogi błądzącym, odnalazła w kieszeni swojej skórzanej kurtki... pięciozłotową monetę, która stuknąwszy o kształtowaną dłutem w kamieniu, dłoń: spoczęła pośród przenikliwości chłodu śródręcza, niczym Charonowy obol, intencją sprowadzenia ich wszystkich, w... najgłębsze czeluści Piekła.

ROZDZIAŁ II

Rzucając ostatnie spojrzenie w kamienny wyraz górującego ponad sobą oblicza, wzdrygnęła się na myśl, iż przenikliwą ciszą, mąci jedynie... przeciągle chrupliwy, brnący krzywizną jęzorów... dźwięk: posiadający na tyle kamienno głuchej ciężkości, iż mimowolnie zaczęła sobie wmawiać, podjęcie przez posąg postanowienia... powtórnego zstąpienia na świat, aby sądzić żywych. Zwłaszcza, iż szczerze wątpiła, aby cokolwiek żywego leśną codziennością, mogło brzmieć w ten sposób. Najbardziej, gdy twardość pryskliwego jebnięcia, sprawiła mimowolne zwrócenie się plecami do figury, zgrabnym obrotem na obcasie solidnego buciora...

Stawiając zaledwie pierwszy krok, nie mogła widzieć momentu, gdy kamienna postać... powolnie ociężałym gestem, nieznacznie zwróciła swe oblicze w kierunku, gdzie zechciała podążać.

Zanim seksowny umysł wyrafinowanej, seryjnej morderczyni, przyjął do świadomości powód szurliwie przeciągłego jazgotu, poczuła na plecach przeraźliwie druzgoczące pierdolnięcie: nieustępliwe pełnemu biegu ciężkiego czołgu, własnym impetem, nieustępliwie posyłające pociągającą linię latynoskiej figury, w akompaniamencie wyłamanych nienaturalną płaszczyzną chrupliwości stawów kolanowych, na dotkliwie bolesną parszywość zimna tej samej, nieświęconej ziemi, której zwykła powierzać truchła swych, dobrowolnie zasłużonych: ofiar... a sam posąg Matki Bożej, miażdżąc delikatność ludzkich kości, własnym ciężarem granitowego majestatu, gestem ujęcia dłonią pomocy w rozterkach, nieomieszkał przeszyć chłoniętego agonią serca: nieomieszkając rozprysnąć się, wraz z nim, na niezliczoną ilość spowitych goryczą śmierci... uczuć.

EPILOG

Słyszałem kiedyś, że: "nie powinno się wykonywać nagrań, jak i fotografii: w Kościołach".. może dlatego, iż starając się ukryć obiektyw, wobec przeciągłości Kościelnej ławy: tak naprawdę nie zdajesz sobie sprawy, czy ktokolwiek nie siedzi za tobą: wyciągając dłoń, zupełnie, jakby oczekując zapłaty:.. za każdy grzech twojego życia...

Zauważyłaś?..