Karuzela Ambicji: „W Poszukiwaniu Równowagi"

Szef z uśmiechem, jak z reklamy,

Mówi: „Pracujcie, nie ma dramy!”

Ale w oczach jego blasku,

Dostrzegamy maskę poklasku.

Wszyscy w pracy jak w cyrku krążą,

Każdy z lękiem w swym krótkim cyklu,

Ktoś w kącie szepta: „Uważaj,

To nie jest gra, to nie zabawa.”

Ania w fotelu, z nosem w papierach,

Marzy o wolności po dniach spędzonych w mękach.

„Może w końcu dostanę awans,

Lecz po drodze zgubiłam balans.”

Kolega Marek, wciąż na dywanach,

Zamiast pracować, snuje plany,

Jakby tu zniknąć, jakby uciec,

Z tej biurowej, strasznej chłamy.

Mówią, że zdrowa rywalizacja,

Ale to tylko dezintegracja.

Stres się pogłębia w walce o władzę,

Tu nie ma czasu na lenistwo, mili.

Więc wszyscy w milczeniu, jak w tańcu,

Zamiast się bronić, wolą tańczyć,

Bo w tym cyrku, w tej grze bez reguł,

Mobbing jest sztuką, a nie tylko zgubą.