Kataklizmy.

Znów przyszła nawałnica.

Piękna, lecz zła pannica.

Wraz z nią przyszła, jej siostra ulewa.

Która dla zabawy, utopiła w kałuży jeża.

A z nimi przybyła wichura.

Która łamała drzewa krzycząc chura.

Na samym końcu przybyła burza.

Niebezpieczna i piękna jak róża.

A gdy ludzie mieli ich już dosyć.

I zaczęli do nieba modły wznosić.

Bóg nie został głuchy.

I dodał im otuchy.

Zabrał te kataklizmy.

Zabliźnił wszystkie blizny.

I specjalnie dla ciebie.

Ustawił tęcze na niebie.