Katharsis

Umarłem dla poezji

Uszła ze mnie wena

Jak dusza uleciała

W inny wymiar

Przez czarną dziurę

W bezkres

Zbita cisza w klatce

Ciężka jak kamień

Ale jeszcze stoję

Mimo pęknięć

Zbieram siebie z ziemi

Krok po kroku

Choć noc mi się wdziera

W każdy oddech

Szukam katharsis

By powstać na nowo

Wyrwać się depresji

Na przekór wszystkim

I wszystkiemu

wspiąć się na wyżyny

Spokoju

Nabiorę powietrza

Będę oddychał

Pełnią życia

Już wkrótce

Jeszcze jeden ruch

Jeszcze jeden znak

Niech pęknie ten mrok!

Niech puści mój strach!

Z głębin wyjdę silny

Beztroski

Zobaczysz mnie

Gdy wrócę

By wszystkim

I wszystkiemu

Pokazać me wyżyny

Spokoju