Kawa o piątej

Cukier już dawno przestał mi smakować.

Piję czarną, gorzką, parzoną niespiesznie.

Poranek nie goni mnie już do życia.

Świat goni sam, a ja zostałam w oknie.

Moje dłonie mają teraz mapę rzek.

Niebieskie żyłki, plamki od słońca.

Kiedyś dotykały gładkich policzków córki.

Dziś gładzą chropowatą korę starych drzew.

Nie żałuję żadnego zakrętu.

Nawet tych, które bolały najdłużej.

Cisza w domu stała się przyjaciółką.

Siedzi ze mną i też milczy po polsku.