Kazachstan

w przedjesienny dzień upalny

na przedmieścia Karagandy

mknie tramwaju cień

na talerzu pełnym soli

sunie sennie duch gondoli

echo nadaralskich brzmień

centralnym Semipałatyńskiem

niesie przerażeniu bliskie

atomowe lufty zrywka

żaden Kazach ci nie powie

stojąc w swoim własnym grobie

że jego ziemia-matka to jest dziwka