Kiedy czas milknie.

Nie wiem gdzie jestem.

Może w środku kreski,

może między jednym oddechem a drugim.

 

Świat przestaje tykać,

a ja płynę po linii,

która sama wie, dokąd zmierza.

 

Nie ma godzin, nie ma spraw,

jest tylko cichy dźwięk ołówka,

jakby serce szeptało na papierze.

 

Światło się zmienia,

a ja nawet tego nie zauważam.

Bo tu, gdzie jestem,

czas nie ma władzy.

 

Zostaje tylko ruch

i coś, co przypomina spokój,

ale jest głębsze.

Jakby przez chwilę

życie wreszcie oddychało moim rytmem.

Kiedy czas milknie.
Autor: Pajo
Czytano 97 razy
Data dodania: 17.11.2025

Średnia ocena: 4.8  Głosów: 5

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (8)

  • Marzena 5 miesięcy temu
    Uspokaja
  • Polaroid 5 miesięcy temu
    Bardzo...
  • Marzena 5 miesięcy temu
    Tylko znowu światło? W każdym wierszu oddechy i światła nie ma już innych wyrazów:)
  • Pajo 5 miesięcy temu
    Każdy ma swoje ,,ulubione cegiełki'', z których buduje świat. Jedni ciągle piszą o morzu, inni o ptakach, jeszcze inni o ciszy. Motyw oddechu i światła, to są symbole przejścia, napięcia, ulgi, otwarcia.
  • Marzena 5 miesięcy temu
    Ty oddychasz albo nie oddychasz życie oddycha, światło się zmienia czyli co gaśnie święci bo wiesz niedługo jak ktoś znów napisze światło to będą kary za nadmierne interpretowanie patentu światła albo po prostu większe rachunki za prąd:)
  • Marzena 5 miesięcy temu
    Ok
  • Sokrates 5 miesięcy temu
    Nastrojowy, łagodny klimat, dobrze się odbiera
  • TseCylia 5 miesięcy temu
    Bardzo mi się podoba.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania