Kiedy lustro patrzy

Ciemność zapada.

Przechodzę obok lustra

i odwracam wzrok.

W półmroku szkło żyje własnym życiem.

Zbiera cienie z kątów korytarza,

niespiesznie układa je w postać,

której nie chcę znać.

Boję się, że zobaczę w nim upiora.

Bo jeśli tam stoi

i czeka tylko na konfrontację?

Jeśli ma moją twarz

tylko bardziej prawdziwą?

Zaparzam melisę.

Siadam jeszcze na chwilę.

Noc jeszcze młoda,

a cisza gęsta jak atrament,

drżąca w płomieniu świec.

Sięgam po pióro, coś zaczyna układać się we mnie.

Papier przyjmie każde kłamstwo,

każdą historię o odwadze,

której dziś nie mam.

Obieram kurs w stronę słów

i wyruszam w nieznane.

Wersy przychodzą same,

jakby wyłaniały się z cienia.

Podążam za nimi.

Prowadzą, jakby znały drogę do miejsc,

których sama boję się dotknąć.

Bo łatwiej spotkać upiora między słowami,

niż w lustrze własnej prawdy.

Ale moje lustro jest cierpliwe.

Czeka.

Wie, że kiedyś będę musiała spojrzeć

i zobaczyć, kogo tak naprawdę unikam.

Ciemność zapadła.

Przechodzę znów obok lustra.

Tym razem

to ono patrzy na mnie,

jakby wiedziało.