kiedyś i dziś

piętnastominutową przerwę

między wykładem historycznym

a debatą polityczną

można chyba nazwać - teraźniejszością

piętnastominutową przerwę

między wykładem historycznym

a debatą polityczną

spędzam na przeglądaniu

rozmaitych treści internetowych:

"METAMORFOZA WAGI - KIEDYŚ I DZIŚ,

ZOBACZ ZDJĘCIA!"

"Współczesne słownictwo młodzieżowe

a stary slang - czy nowe pokolenie

naprawdę mówi aż tak nowatorskim językiem?"

"Dlaczego mój wnuk nie chce

słuchać opowieści o moim dzieciństwie?

Chciałabym coś mu przekazać,

on zaś coraz częściej na wizytach u babci

spędza czas na komunikatorach, grach,

odmóżdżaczach... Nie mogę, och, nie mogę

uwierzyć, co moja własna córka

zrobiła swojemu dziecku."

znudzony wyłączam telefon,

i na czarnym jak smoła ekranie

powoli zarysowuje się odbity kształt

twarzy, mojej twarzy

w tym odbiciu widzę małego

kilkuletniego chłopaka który

uśmiechał się tylko dlatego

żeby się uśmiechać

i, rozbawiony, rechotał, na myśl,

że niektórym ludziom może nie być do śmiechu

i uświadamiam sobie, dochodzę

do przerażająco trywialnego wniosku

że gdyby dać temu chłopakowi

kartkę papieru ołówek i działający mózg

napisałby pewnie nową epopeję narodową

pismem tak nieczytelnym, że równie dobrze

mogłaby nigdy nie istnieć

===============

gdyby ten wiersz nie był wierszem,

tylko słowami spontanicznie

wypowiedzianymi przez starszą osobę

albo znalezionymi gdzieś w zagubionym

notatniku Wisławy Szymborskiej

masa ludu już tatuowałaby sobie cytaty na ramionach,

malowała je na ścianach, przekonana,

że tak głupie wyrazy zawierają jakąkolwiek mądrość

to dobrze, niezwykle dobrze

że jestem jeszcze człowiekiem niedoświadczonym

i mam zakaz mówienia

z rozrzewnieniem o przeszłości