Kilka słów o niczym - 1 - Początek

Sporo czasu już minęło odkąd postanowiłem wyruszyć, chciałem odnaleźć siebie i w sumie nic więcej. Nic więcej nie oczekiwałem od życia, nie wiedziałem czego życie oczekuje ode mnie. Chciałem poznać te oczekiwania. Samotnik, introwertyk, outsider czy indywidualista, żadne z tych słów nie mogły mnie streścić. Czułem się jak liść kołysany na wietrze, uwięziony od narodzin w tym teatrze lalek. Wszyscy wokół grali swoje role. Społeczeństwo od zawsze mnie przytłaczało, mamy XXI wiek, w telewizji parcie na hajs, szybki seks, wygodne życie. Media bezstresowo wychowywały ludzi, a ludziom się to podobało. Nie mieli wyboru, widziałem trochę w życiu. Sam nie jestem święty, sam nie wiem kim jestem. Odkąd pamiętam wszyscy mieli swoje cele, swoje pasje, swoje marzenia. Ja ich nigdy nie miałem, ciągle czegoś szukałem i dlatego odszedłem. Chciałem wyrwać się z okowów życia w schemacie, znaleźć to co będę lubił i zacząć to robić. Wszyscy to mieli, rodzina, przyjaciele, społeczeństwo. Nigdy nigdzie nie pasowałem, życie na doczepkę, przyczepie się tu, odczepię się tam by znów gdzieś się przyczepić. Jak liść targany przez wiatr, chciałem się oderwać od tej gałęzi i oto jestem. Sam, nadal bez marzeń, bez celu, bez bagażu. Tułam się po świecie, uciekam od ludzi do ludzi. Pamiętam jak się do tego przygotowywałem. Pracowałem wtedy w korporacji. Idealne miejsce dla mnie... Chłopak, dwadzieścia pięć lat, siedzi przed komputerem, przepisuje cyferki z kartki do tabeli w komputerze. Czasem coś obliczy, wyjdzie na przerwę, zapali, wypije kawę, wróci do swoich zadań. Nie wiedziałem po co w ogóle się tym zajmuje, tak na prawdę nie wiedziałem czym się zajmuje ale ludzie z góry uważali, że to ważne, ważne, że byli ze mnie zadowoleni-tak myślałem. Chyba za dużo myślałem skoro dotarłem do tego miejsca, siedzę sobie teraz na ławce i czekam.