Kilka słów o niczym - 3 – Nieśpiesznym krokiem

Otwieram drzwi toalety i już widzę jak ludzie przeciskają się obok siebie, próbuje wcisnąć się w sam środek tej żywej masy, nie lubię tłumów choć lubię się im przysłuchiwać. Zawsze interesowały mnie ich rozmowy, mogę poznać ich punkt widzenia, to jak świat widzi ich, bo mnie świat chyba nie widzi. Tłum ludzi przede mną sprawnie się porusza. Wszystko byłoby w porządku gdybym co jakiś czas nie oberwał łokciem w żebra. Chociaż nie mogę narzekać, zawsze mogło być gorzej. Co raz bliżej wyjścia, tłum pełznie, a ja razem z nim, teraz razem współtworzymy tą żywą masę. Widzę już drzwi wyjściowe, strumień światła wdziera się przez nie delikatnie do wagonu. Wyszedłem, pierwszy krok na peronie to jak wejście w inną atmosferę. Czuję jak orzeźwiający powiew wiatru muska mnie po twarzy. Przyjemne uczucie. W porównaniu do tej lepkiej masy-jestem w niebie. Podnoszę wzrok, rozglądam się za wyjściem, cel namierzony. Nieśpiesznym krokiem kieruje się w jego stronę. Po drodze mijam kobietę z dzieckiem, ma około trzydziestki, może więcej, może mniej. Mały dzielnie stoi obok niej, kurczowo trzymając ją za rękę. Patrzy na świat oczami pełnymi przerażenia, a zaraz za przerażeniem kryje się ciekawość. Chce wiedzieć wszystko, a wszystko chce się przed nim otworzyć. Mały odkrywca, gdy patrzę na niego, przypomina mi się, że sam taki byłem. Pamiętam jak chodziłem na spacery z rodzicami, jak mocno ściskałem ich dłonie, jak bardzo chciałem poznać świat. Zabawna sprawa, od najmłodszych lat chcemy poznać cały świat, poznać innych ludzi, społeczności, kultury. Chcemy spróbować nowych smaków, poczuć nowy zapach, doświadczyć dotyku. Już od najmłodszych lat zapominamy poznać siebie, swoich rodziców, braci, siostry, przyjaciół. Zapominamy, że nie jesteśmy sami. Zawsze jest ktoś obok nas, a to nas nie interesuje, nie interesuje nas bliskość z ludźmi, a odległość. Odległe miasta, kraje, kontynenty. Wszystko jest takie odległe, nie mieści mi się to w głowie, a może nie chcę tego zmieścić.