Kim jest Kostucha

Na ponurym krześle, w ponurym domusiedzi starzec. Wzrok pusty, oczy wydrążone.Zastanawia się, kiedy koniec nastanie,a śmierć się śmieje z tego, co nieuniknione.Czy był gotowy opuścić swój dom drogi ?

Czy dobry był za życia?

To bez znaczenia,gdy w drzwiach staje ona – chłodna i niema,a jej wzrok obojętny niczego nie zmienia.

Trupia czacha bez uczuć, bez cienia litości.

Kim jesteśmy dla niej?

Cel ma tylko jeden.

Zawsze zabiera, nic nie daje w zamian,czy to chora praca, czy ponury obłęd?

Kto wybiera kostuchę?

Jakie ma referencje?

Kto wie, czy to hobby, czy ciężkie zajęcie?

Nikt nie wie, skąd przyszła i czy jest jedyna,czy ktoś dał jej odpocząć, czy straż swą zaczyna?Nikt się nie zastanawiał, bo po co uciekaćmyślami do śmierci, co bliskich zabiera?Bezpowrotnie, bez pamięci, w mroku i bez końca,idzie nocą i dniem, gdy wszystko umiera.Kostucha nie pyta, wie dobrze, czego chce.Słychać już jej kroki, chłodem nagle wieje,to czas, kiedy śmierć zbiera swoje żniwo.Zabiera dusze. Czas ucieka. Truchleję...Powiedz mi, czy boisz się i ty?