Kim jestem ....

Kim jestem w tym świecie,

gdzie twarze świecą światłem ekranów,

a oczy zapominają,

jak wygląda prawdziwe niebo?

Kim jestem

między kliknięciem a powiadomieniem,

między ciszą serca

a hałasem tysiąca cudzych myśli?

Ludzie płyną tu jak dane w kablach,

palce szybsze niż oddech,

dusze zamknięte w profilach

z uśmiechem ustawionym filtrem.

A ja stoję

pośrodku tej cyfrowej burzy

i pytam siebie szeptem:

czy jeszcze jestem człowiekiem,

czy tylko cieniem

w pamięci serwera?

Bo świat zapomniał dotyku dłoni,

zapomniał zapachu deszczu,

zapomniał ciszy,

w której rodzą się prawdziwe słowa.

A ja chcę pamiętać.

Chcę być krwią, nie kodem,

oddechem, nie algorytmem,

błędem w systemie

który przypomina ludziom,

że serce nie potrzebuje Wi-Fi,

żeby bić.