Kłamliwa Bajka

Żyję kłamstwem, które dawno się rozpadło,

a jednak wciąż noszę je w sercu,

jakby było jedynym domem,

w którym mogę cię jeszcze spotkać.

W tej iluzji jesteś tak blisko,

że czuję twoje spojrzenie na skórze,

twój oddech w ciemności,

twoje słowa, które nie istnieją

a jednak brzmią w mojej głowie,

jak echo dawnych obietnic.

Wiem, że to złudzenie,

a jednak wybieram tę iluzję,

bo tylko w niej nie czuję pustki,

tylko w niej wierzę,

że nadal jesteś,

że myślisz o mnie,

że chcesz mnie tak, jak ja ciebie.

Twoje słowa były początkiem mojego świata

budowałam z nich sny,

jak dziecko, które ufa każdej bajce,

nie wiedząc, że nawet bajki mogą kłamać.

Teraz widzę to były tylko cienie,

ulotne iskry,

które spaliły mnie do gołej duszy.

A jednak tęsknię.

Bo łatwiej żyć kłamstwem,

które rani niż prawdą,

która zostawia mnie całkiem samą.