Klamra

Moja drżąca dłoń zaciska się jak pętla na twojej szyi.

Pot na opuszkach palców lśni jak wosk na samochodowej myjni.

Ciśnienie walczących tętnic próbuje permanentnie rozluźnić morderczy uścisk.

Nie szamotaj się! Po co?

Wiesz, że to nic nie da.

Jestem zbyt zdeterminowany, żeby mogło mi się nie udać.

Już wiesz, że to uczucie, jakby mistyczne,

jest ostatnim, co poczujesz na tym odpływającym świecie.

Zaciskam klamrę śmierci z całych sił.

Muszę mieć pewność, że ta czerwona, cienka linia została przekroczona.

Nie na darmo.

Wybieram winę, więzienie i pogardę.

To lepsze niż codzienne zmagania

z twoją wyimaginowaną manią wyższości.

Nie czuję pulsu.

To chyba już...

Siedzę na zimnych płytkach.

Teraz czuję ich lodowatą strukturę.

Mój oddech rytmicznie zwalnia.

O dziwo, jestem zaskakująco spokojny.

Zaraz zadzwonię, gdzie trzeba.

Nie myślę, nie muszę...

Już nic mi nie potrzeba.

...Halo... Policja?

...........