Klątwa Pokoleń

W cieniu dębów, co pamięć w sobie trzymają,

Kłopotów korzenie, przez wieki się chowają.

Nie widoczne gołym okiem, lecz w sercach wyryte,

Wzory klątwy pokoleń, w duszy ukryte.

Psychologia, jak archeolog, w głąb sięga rozumu,

Przeszłość rozgrzebuje, co w genach helis tłumu.

Każdy ból przodków, każda ich rana,

W nas się odnawia, w nowym życiu z karana.

Klątwa pokoleń, nie tylko mit czy baśń,

To dziedzictwo traum, co w rodzinie waśń.

Niewypowiedziane, w milczeniu trzymane,

Przez pokolenia, w ciemnościach skrywane.

Erudycji blask, na ten mrok rzuca światło,

Wiedza, co z pokoleń, wiedzę nam grzebało.

Żeby przerwać cykl, zrozumieć trzeba ból,

Przodków i swój, w introspekcji szukać mozół.

W psychologii klucz, do zamkniętej skrzyni,

Gdzie klątwa pokoleń, czeka na mistrzyni.

Nie jest to fatum, co nieuchronnie spada,

Lecz wzór do przerwania, przez świadomość, co bada.

W labiryncie umysłu, gdzie echo przeszłości brzmi,

Każdy krok naprzód, to wyzwanie dla tych co ujarzmi.

Psychologia, jak przewodnik, wskazuje ścieżka,

Przez ciemne zakamarki, gdzie klątwa tego bożka.

Zrozumienie mechanizmów, co w nas działają,

To jak światło, co cienie przeszłości rozpraszają.

Nie jesteśmy marionetkami w rękach losu,

Lecz twórcami własnych opowieści, z chaosu.

Erudycja w słowach, co tu splatają się w wiersz,

To próba zrozumienia, co w nas głęboko mursz.

Klątwa pokoleń, choć brzemię ciężkie będzie trwać,

Przez wiedzę i świadomość, można w końcu przerwać.