Koc i herbata z dedykacją

Gdy za oknem świat szarzeje, chłód przenika puste drogi.

Jesień cicho i bez skargi staje znowu w naszych progach.

Złote liście wiatr porywa, gubi w deszczu krople małe.

Wtedy dom się staje światem, zamykając w nim dni całe.

Ciepły koc jak miękka zbroja przed pośpiechem nas ochroni.

Odgradza od chłodu ziemi, bierze w wieczność cieplo dłoni

.Obok paruje filiżanka, pachnie miodem i cytryną.

W bursztynowym jej naparze minuty tak wolno płyną.

Gorący łyk rozgrzewa serce, koi myśli rozbiegane- to co ważne jest tu teraz, w czułym cieple ,ogniska domu schowane.