Kolacja

Wdychając zapach wieczornej gwiazdki,

Czuję, jak smutek przenika do trzewi.

Kolejny rok, kolejna zmiana,

W sercu została mi znana rana.

Już oczy nie łzawią, po latach żalu,

Została niemoc po iskrach nadziei.

I mimo wiedzy, co dawno odkryłam

Ciągle odczuwam brak twego głosu.

Dzisiaj jestem tutaj w obcym tak miejscu,

W agonii śmiechu próbuje trwać wiernie.

Lecz nic nie zwróci mi ciepła twych dłoni

Pustka zostanie w radosnej nowinie.