kolacyjne
Spojrzał na nią przez aneks. Siedziała przy stole czytając Kinga. Przeszkadzać, czy nie... Sytuacja dosyć patowa. Przeszkodzi – opierdoli go, bo przeszkadza. Nie przeszkodzi – opierdoli go że nie zapytał czy głodna. Dosyć niewygodna sytuacja. I co by tu...
– Słuchaj, robię ryż smażony, zjesz trochę?
Zero reakcji. Stał tak chwilę jak debil, nasłuchiwał. Czekał. Nawet nie drgnął. Ale chwila mijała, aż minęła. Wziął cebulę, czosnek, paprykę, mar...
– Co mówiłeś? – odezwała się niespodziewanie, mimo że chwilkę wcześniej zadał jej pytanie – nie słyszałam.
Ton jej głosu był, delikatnie mówiąc, niepokojący... Nic nie zrobił, chciał ją naka...
– Ryż robię, chcesz?
– Nie.
– Ale...
– Nie chcę.
– A coś innego?
– Nie jestem głodna.
Wrócił więc do garów. Dla siebie. Zadziwiające, jak bardzo traci się chęć na jedzenie, gdy robi się je tylko dla siebie... Na kuchni nie ma kiedy, w domu ochoty. Zapach cebulki jednak przywrócił, wręcz wykrzesał jakimś cudem motywację do odpalenia patelni i obrobienia kury. Ryż miał ugotowany wcześniej.
Jeb. Jeb. Jeb. I na talerzu. Trzy minuty i czterdzieści siedem sekund. Stir'n'fry.
– Jestem zajebisty – mruknął pod nosem, próbując swojego dzieła.
Jeb. Jeb. Jeb. Posprzątane. Wziął więc talerz i udał się do pokoju, siadając obok niej przy stole.
Ona tymczasem... Wstała. Spojrzała na niego, jakby z odrazą i obracając się na pięcie wyszła z pokoju, wracając po chwili z parówką, bułką i musztardą.
– No ja pierdolę, nie? – skwitował z irytacją.
– Raz lepiej, raz gorzej – odbiła.
Pies, który przydreptał w międzyczasie, dokończył ryż.
Komentarze (1)
Bardzo lubię takie pisanie. Urzeka mnie Twoja powściągliwość. Nie krzyczysz, nie używasz wielkich słów, żeby przekazać ciężar emocji. Pozwalasz, by wybrzmiały same, w zwyczajnych gestach, krótkich dialogach... "Zadziwiające, jak bardzo traci się chęć na jedzenie, gdy robi się je tylko dla siebie" - piękne i szczere do bólu.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania