Kolbaryt.

Wszystkie czarne punkty ulegają atrofii,

zmieniają położenie względem twoich kolan,

na których właśnie zasnąłem.

Śni mi się ona, więc gryziesz mnie w podbródek,

a ja zapominam, że jeszcze wczoraj

rozmawialiśmy.

Otwieram jedno oko i gram w zielone,

zmieniam położenie względem twoich dłoni,

które stają się czarnym punktem, czarnymi myślami,

za to są ciepłe, letnie.

A ja zapominam, że jeszcze wczoraj byłem posągiem.

Pamiętasz?

Opowiadałem ci podczas zejść,

a ty obiecałaś to jakoś naprawić.

Bylebym tylko był chwilowy, nie na zawsze.

I tak się nie stało.

Pamiętasz?

Pytałaś jak odmienić nas przez przypadki,

a ja ci pokazałem, dosłownie.

Więc leżę na twoich kolanach i udaję, że śpię.

Czuwam nad tobą nawet wtedy, gdy czytasz,

a wszelkie niebezpieczeństwa są za oknem,

w szkatułce,

którą zakopałem pod progiem,

obok portretu namalowanego węglem,

ulegającego astrofii.