Przeczytałam obie części, oto jestem. Myślę, że masz bardzo profesjonalny styl pisania. Przypomina mi różnych autorów, których kiedyś czytałam, ale do teraz już nie pamiętam nazwisk ani tytułów. Gdyby ktoś mi powiedział, że to fragment wydrukowanej powieści, uwierzyłabym w to.
Pytanie do autora. Skąd ten powtarzający się u Ciebie motyw do bólu zwyczajnych, zakompleksionych ludzi? Co sprawia, że czujesz potrzebę pisać teksty w takim settingu? Trudno mi to zrozumieć, bo świat tak pospolity jest mi bardzo odległy; jest wszędzie wokół, i z tego przesytu nigdy nie wpuściłabym go do swojego życia, wyobraźni ani literatury. Już to mówiłam, ale dla mnie piszesz horrory :D
Profesjonalny styl - wow, dziękuję bardzo:))
Jeśli chodzi o pytanie, to nie umiem na nie racjonalnie odpowiedzieć, po prostu codzienność i to, co blisko, interesuje mnie najbardziej. Idę sobie ulicą, widzę człowieka i nagle wydaje mi się, że czuję jego emocje, że coś o nim wiem, czego nie wiedzą inni. I wtedy coś tam piszę:) Albo coś mnie wkurza, jak sąsiadka, która notorycznie zamyka okna u nas na klatce (stare opowiadanie, pewnie wrzucę je niebawem). A czasami tak sobie przerabiam własne sprawy, na przykład tendencję, do ciągłego myślenia, co będzie i często zakładania najgorszego;)
W życiu nie pomyślałabym, że to horrory, hahaha. Staram się, mimo wszystko, szukać "dobra na świecie" :-D
Gdybyś miała kiedyś ochotę, to bardzo jestem ciekawa, co sądzisz na temat "Siostry", to jedno z moich nowszych opowiadań, takie, które chciałabym wydać, gdybym miała taką możliwość.
Jesień2018↔Czy ów tekst ma coś wspólnego z "poduszką z obrazkiem"
Znamienna sytuacja w szkole. Może gdyby nie zgłosiła siebie jako pierwszą...?
Sąsiadka chyba jej pomogła. Czy syn, który zapukał, był faktycznie, czy tylko "go widziała i słyszała"
Kolejny raz, tak prawdziwie napisałaś, ale co do interpretacji bo miewam dziwny odbiór,
czasami zupełnie od czapy:)↔Pozdrawiam🤠
A czujesz, że ma? To ma. Nawet jeśli imię zostało powtórzone przypadkiem;) Dla mnie to ten syn jak najbardziej istnieje, ale no. Jak uważasz:))) Pozdrowienia!
Sylwia jest tak rzeczywista, że gdy wyrywa się jej ręka na zebraniu, namacalnie czuć jej zażenowanie. Taki mocny, zbity kawał wstydu. Przemiana kobiety na granicy bajkowości, choć może to właśnie takie proste? Coś w sobie trzeba cenić. Za coś się lubić, szanować. Łatwiej to zauważyć, gdy spojrzy się czyimiś oczami. A gdy już się to widzi, to dla innych jest się od razu lżejszym. Może nie fizycznie, ale i to może się zmienić jak człowiek zawalczy. Lepiej czujemy się z ludźmi, którzy lubią siebie. Albo choć zaczynają lubić.
Fajne opowiadanie, wciąga emocjonalnie.
Tjeri! Dziękuję! Bardzo:) Zastanawiam się nad tą bajkowością i może trochę tak jest (nie widziałam tego wcześniej). Z drugiej strony, czasami wystarczy coś odblokować, a poczucie wspólnoty czy podobieństwa do innego człowieka, w tym pomaga... Pozdrawiam Cię serdecznie!
Mam wrażenie jakbyś weszła do wnętrza tej kobiety. Niezwykła umiejętność obserwacji sprawia, że w trakcie czytania zacząłem czuć jedność z bohaterką Twoich opowiadań. Mistrzyni.
Komentarze (13)
Pozdrawiam!
Pytanie do autora. Skąd ten powtarzający się u Ciebie motyw do bólu zwyczajnych, zakompleksionych ludzi? Co sprawia, że czujesz potrzebę pisać teksty w takim settingu? Trudno mi to zrozumieć, bo świat tak pospolity jest mi bardzo odległy; jest wszędzie wokół, i z tego przesytu nigdy nie wpuściłabym go do swojego życia, wyobraźni ani literatury. Już to mówiłam, ale dla mnie piszesz horrory :D
Jeśli chodzi o pytanie, to nie umiem na nie racjonalnie odpowiedzieć, po prostu codzienność i to, co blisko, interesuje mnie najbardziej. Idę sobie ulicą, widzę człowieka i nagle wydaje mi się, że czuję jego emocje, że coś o nim wiem, czego nie wiedzą inni. I wtedy coś tam piszę:) Albo coś mnie wkurza, jak sąsiadka, która notorycznie zamyka okna u nas na klatce (stare opowiadanie, pewnie wrzucę je niebawem). A czasami tak sobie przerabiam własne sprawy, na przykład tendencję, do ciągłego myślenia, co będzie i często zakładania najgorszego;)
W życiu nie pomyślałabym, że to horrory, hahaha. Staram się, mimo wszystko, szukać "dobra na świecie" :-D
Gdybyś miała kiedyś ochotę, to bardzo jestem ciekawa, co sądzisz na temat "Siostry", to jedno z moich nowszych opowiadań, takie, które chciałabym wydać, gdybym miała taką możliwość.
Znamienna sytuacja w szkole. Może gdyby nie zgłosiła siebie jako pierwszą...?
Sąsiadka chyba jej pomogła. Czy syn, który zapukał, był faktycznie, czy tylko "go widziała i słyszała"
Kolejny raz, tak prawdziwie napisałaś, ale co do interpretacji bo miewam dziwny odbiór,
czasami zupełnie od czapy:)↔Pozdrawiam🤠
Fajne opowiadanie, wciąga emocjonalnie.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania