Kolejka

Najśredniejszy teatr świata

"teatrum mendy"

pragnie przedstawić

tragi-komedię z morałem

pt. "Kolejka"

Akt I:

Narrator

(wychylając jedynie głowę za kurtynę, możliwie stojąc na drabinie, aby swoim wzrostem wzbudzić zainteresowanie wśród publiczności)

podobno najtrudniejszą częścią sztuki jest napisać początek, możemy w takim razie zacząć od końca - Pan V zabija wszystkich pozostałych czekających na miejscu. No, kamień z serca, możemy przejść do aktu pierwszego.

(kurtyna się odsłania)

(dziesięciu obywateli czeka na swoją kolej pod drzwiami nr 145 urzędu marszałkowskiego)

Pan I

(składa ręce w podzięce, modli się, płacze na widok oczekiwanych drzwi wejściowych)

Pan II

(agresywnie)

Jezu! Ile można tu czekać?!

Pani III

(z rozrzewnieniem)

a mogłam pójść na poranną mszę zamiast tu siedzieć...

Pan IV

jeszcze raz mnie poślą do tego urzędu to im łby poukręcam!

Pan V

ja to bym z chęcią tego urzędasa poturbował...

Pani VI

(w pobliżu Pana V chyłkiem zdejmuje obrączkę)

Pan VII

(wyciąga portfel z torebki Pani VI)

Pani VIII

mnie to już tam nie rusza

Pan IX

(rozbiera wzrokiem Panią VIII)

Pan X

(rozbiera wzrokiem Pana IX - nie z byle chuci, po prostu Pan IX ma na sobie świetny sweter)

Kolejka

(in unisono (dla ksenofobów - "wszyscy naraz"))

jak pięknie nam stworzeniom boskim

trwać w urzędzie marszałkowskim!

wyjść nie można wręcz z zachwytu

na wydziale emerytur!

ach, czuć rozkosz w każdym głosie

Pan IX

(na boku)

kocham Panią numer osiem...

Kolejka

(nadal in unisono)

gdy po uszy w świadczeń stosie!

życie piękne wiedzie petent

Pan X

(na boku)

muszę mieć ten jego sweter...

Kolejka

(IN UNISONO)

wypełniając swój neseser!

świat zmieniany jest na lepsze

Pan II

(nadal agresywnie)

Chryste, ile można jeszcze!

Kolejka

(nie uwierzysz. in unisono)

im się teki robią cięższe!

wiecznie biurokracja w modzie

Pan I

chwała za to wojewodzie!

Kolejka

(j.w)

rozpuścić można się jak w wodzie!

ach, jak czas nam pięknie leci

Pani III

nie pójdę przez was do spowiedzi!

Kolejka

(domyśl się)

wśród obywatelskiej gawiedzi!

jaką nam to sprawia frajdę

Pani VIII

my śpiewamy samą prawdę...

Kolejka

()

podpisywać kartek hałdę!

składać znów słowo do słowa

Pani VI

ja od lat już jestem wdowa...

Kolejka

(razem, w harmonii)

raz przyjęte, raz odmowa

raz pieczątka nam się trafi

Pan VII

muszę prędko się wzbogacić...

Kolejka

(w kompletnej kakofonii, czemu nie)

raz marszałka autografik!

takie życie, broń się, proś

Pan IV

już obojga mam ich dość!

Kolejka

(nieświadoma niczego)

swoją teczkę wszędzie noś

nigdy w świecie nie wiadomo...

Pan V

(przejęty frustracją zabija wszystkich na miejscu)

Kurtyna

(nie dotarła na spektakl, utknęła w korkach)

Publiczność

(rzuca się na aktorów)