widmo śmierci

mówiłaś...

że w sępieniu jestem niepokonany a ja

przerzucam tylko węgiel na przejściu dla zwierząt

i mam twarz chudego mężczyzny jak

strachem podszyte oczy

o boskiej wielkości nad prawem

lecz to tylko kolejny blef o wiecznym potępieniu

sześdziesięciu sześciu poręczycieli za tych co spadli

albo zaspali na urobienie białych kłów kołowrotu

że wiatraki przemielą pomyłki

a wiatr zamyli światło z powietrzem

z poderżnietych gardeł popłynie krew

lecz to osocze dusz przemycane korytarzem humanitarnym

w co drugim pokoleniu

o płaczu a to tylko suchość bez ukłucia soli

boże czy łotrze pytam i nie słyszę nic

prócz odgłosu

żelaznych skurwieli zatraconych w ferworze konsekrowanego powina