korespondent

nie wiem co to za miejsce

między początkiem a końcem jest taki czas

kiedy wszystko się odkształca

kolejny dzień gaśnie w złożonych dłoniach

na kolanach dopełza do świtu

świat kręci się gdzieś poza mną

bez nas tego nikt nie dostrzega

że mam już tylko listy

nadal dochodzą szczeliną pod drzwiami

albo dziurką od klucza

do której czasem przykładam oko

piszesz że niebo się wyludnia

zmarli wracają na ziemię i mówią

że idą święta i pewnie stąd tłok na ulicach

topnieje śnieg

brudną rzeką spływa do studzienek

grzejnik parzy w zdrętwiałe kolana

gdy przyklejeni do szyb pilnują oddechu