korona nie była złota

na języku

nosiłam ciszę —

tłustą od światła,

z połyskiem niedopowiedzeń.

czerwienią się

szyły moje godziny —

niewygodne do noszenia,

zbyt eleganckie na ból.

spływałam wzrokiem

po krawędziach zdania —

tam, gdzie królowe

nie pytają o pozwolenie.

kapelusz

krył nie wstyd,

a wybór:

nie każdemu

pokazuje się twarz.

biżuterią były mi

słowa niespisane,

migdałowe milczenia

na podniebieniu wieczoru.

dotyk

przestał być prośbą,

stał się gestem —

wybranym, cichym,

jak ruch dłoni po aksamicie niezgody.

korona

nie była złota —

była z zębów,

które przetrwały więcej,

niż przystało królewnie.