Korporacji, czyli nie mam ust, a muszę krzyczeć - fragment

Dzień falował zielenią wszystkimi swoimi drzewami. Trzy budynki, których konstrukcje zdawały składać się wyłącznie z metalu, szkła i przestrzeni użytkowych, przycupnęły w niewielkim oddaleniu od ściany lasu. Odgrodzone od niej jedynie torem kolejki, po której z mniejszą lub większą regularnością przejeżdżały pociągi oraz boiskiem treningowym lokalnej drużyny piłkarskiej, zawsze zastawionym makietami zawodników, słupkami i piłkami. Wiatr, słońce, deszcz, czy śnieg, zdawały się na budynkach nie sprawiać najmniejszego wrażenia. Trwały nieruchomo niczym trzy skamieniałe, tolkienowskie trolle strzegące dostępu do lasu.

Budynki były czteropiętrowe. Między nimi, wśród niewielkich drzew, ozdobnych krzewów, trawników i kwietnych klombów, nieustannie przycinanych, grabionych i pielonych, poprowadzono drogi i chodniki oraz wyznaczono punkty ewakuacyjne. Od strony ulicy, dostępu do tego futurystycznego edenu broniły szlabany, omijane z powodzeniem przez rowerzystów. Ich rowerowe ścieżki do pracy, w każdym z tych trzech budynków, zbiegały się ze ścieżkami pieszych tuż przy recepcjach, w okolicach wind i klatek schodowych. Kierowców aut, jadących do biur z podziemnych parkingów, spotykali dopiero w samych windach, niczym mimowolnych przedstawicieli Wydziału Pionowego Transportu Bliskiego.

W każdym z budynków mieściły się: cztery firmy, po jednej na piętro, dwupoziomowy parking podziemny oraz parking dla rowerów. Dodatkowo, w budynku numer dwa, na parterze znajdowała się restauracja-bistro „Bulwy Zapiekłe”, oblegana z reguły w porze lunchu i oferująca tylko jedno bezmięsne danie.

Korporacja AS znajdowała się w budynku numer trzy, na trzecim piętrze.

* * * * *

Nie jest istotne, czym Korporacja AS się zajmowała.

Wystarczy wiedzieć, że, zyski czerpane przez nią z rynku, w wielu przypadkach nie do końca były uczciwe, co dla niniejszej historii jest w pewnym sensie ważne.

Jej moralność, przynajmniej raz w tygodniu, urządzała sobie potańcówkę w klubie o nazwie „Na granicy prawa”. Wpadała do niego z drinkiem w ręku, przebrawszy się uprzednio w stój panny, może nie pięknej i posażnej, ale z pewnością miłej i chętnej i lekko zawianym krokiem kierowała się do baru polować na samotnych, naiwnych i chętnych do tańca. Kiedy już do niego dochodziło, jej partnerzy zawsze wychodzili z tego mocno poobijani, z przydeptanymi stopami i ubożsi. Sama wychodziła z założenia, graniczącego u niej z pewnością, że tańczy świetnie, co absolutnie nie było prawdą i że miała, powiedzmy, jedno przydepnięcie partnera. No może dwa. No trzy, to było już dużo.

Fakty były jednak takie, że co piaty partner, tańczący w tym właśnie klubie z tą właśnie partnerką o oficjalnie krystalicznej reputacji, odkrywał, kilka dni po tańcu, że jego funkcje życiowe jakby zanikły, a sąsiedztwo w ciemnym pomieszczeniu, w którym się właśnie znajduje, pełnym drewnianych skrzypnięć, stanowią osobniki jemu podobne, z równie jak on, minimalnymi funkcjami życiowymi. Odkrywał również z pewnym przerażeniem własną niemotę. Jego głos, wcześniej tak wzbudzający w tej pani zainteresowanie, przestał być w ogóle słyszalny, dla innych, a i sam musiał się wysilić aby go usłyszeć.

Bywało jednak, że któremuś z osobników trzymanych w zamknięciu, funkcje życiowe z niewiadomych przyczyn wracały, na tyle, że zaczynał się najpierw niespokojnie, rozglądać, wiercić, machać rękoma w próżni i po omacku jakoś udawało mu się wydostać z tego ciemnego dusznego pomieszczenia.

Wówczas wszyscy pracownicy Korporacji AS wstrzymywali oddech.

Takie właśnie projekty, które z niewiadomych przyczyn wracały, określano mianem Gorristerów. Skąd wzięła się nazwa Gorrister, nikt nie wiedział, jednak, co podobało się zawsze wszystkim Prezesom i Zarządom Korporacji AS, jej twarde brzmienie budziło respekt, jeśli nie wręcz strach wśród pracowników.

Gorristera można było albo uprzątnąć, czym zajmowały się właściwe służby wewnętrzne Korporacji, albo przejść nad nim do porządku dziennego. Wszystko zależało od jego wartości i jeszcze kilku pomniejszych czynników. Ale głównie wartości. Rzadko jednak zdarzało się, aby taki projekt powrócił w pełnej krasie do życia. Co do zasady, znikał. I lepiej było nie pytać gdzie.

Jak w dobrze naoliwionej maszynie, gdzie każdy stanowi jej jakiś element współpracujący z innym, tak w Korporacji AS smarem do działania była Motywacja. Motywowano pracowników do większego wysiłku doceniając ich pracę odznakami Małego, Średniego lub Wielkiego Trybika.

Odznaki te mogły być dodatkowo brązowe, srebrne lub złote. Wręczano je co roku na publicznej gali, gdzie Korporacja honorowała dziewięciu szczęśliwców. Wielcy Managerowie, Wielcy Dyrektorzy oraz niektórzy Kierownicy Korporacji AS, byli częściowo wyłączeni z tej ceremonii, ponieważ to oni, każdy w swoim dziale, wręczali Trybiki. Samemu nie mogąc otrzymać odznaczenia, za którym w prawdzie stały wyłącznie publiczne gratulacje, uścisk ręki szefa i oklaski, wszyscy, jak jeden, otrzymywali premie.

Sam fakt uczestniczenia w gali wiązał się z pewną grą pozorów. Byli na niej wszyscy, bo musieli być i wszyscy bili brawo, bo musieli je bić. Tych którzy nie bili braw, lub były one z jakiegoś powodu za mało zaangażowane, wyłapywano post factum i kierowano do dodatkowych projektów reedukacyjnych, ukrywanych pod określeniem Społecznej Odpowiedzialność Biznesu, a sprowadzające się do zwykłego malowanie placu zabaw na jakimś osiedlu, czy sadzenie drzewek. Nie zmieniało to jednak faktu, że normalna, codzienna praca musiała być też być wykonana na czas.

* * * * *