Kosmiczna trójca

Otaczają mnie

oklaski i chóry.

Wiążą w obrazach,

ściągają na kartkę,

acz wszystko to

ma miano gwiazdy.

Bo kradnąc Terre,

a wraz z nią – podziw,

stanę się

zwykłą skałą

dryfującą ciągle

w pustej materii.

Lecz zabierając płomień,

a wraz z nim – promienie,

wówczas stracę światło

i odejdę w zapomnienie.

Tak więc trwaj, chwilo, trwaj,

póki istniejemy,

bo tracąc jedno,

trójcę zabijemy.