Koszmar

Dziś znowu sny ustąpiły,

przyszedłeś mój przyjacielu,

ruszać nie mogłam rękami,

schować się chciałam w cieniu.

Cierpnięcie rąk, karku, szyi,

ciemność bez granic dotyka,

zimnym dotykiem mnie myli,

realnych obrazów unika.

Niezrozumiałe sygnały,

tykanie zegara na ścianie,

zrozumieć chcę chcenia miary

czasu, przestrzeni i miejsca,

gdzie jestem, co ze mną się stanie.

W głowie jest jednak pusta,

a serce wali nagminnie,

gdzie się podział mój spokój,

pewność, że to wszystko minie?

I przychodzi myśl jedna,

że boleć mnie sny nie mogą,

gryzę więc wargę z nadzieją,

że kopnę ten koszmar nogą.

Która to już jest godzina,

spać od dawna nie mogłam,

wszystko się miesza, psuje,

czy coś przeciwko mnie knuje?

Cienie na ścianie i kształty

mój umysł interpretuje.

Ciepła światła nie czuję.

Zamykam oczy, starania,

by stabilność odzyskać.

Raz sześćdziesiąty pierwszy

otwieram oczy... i znikam.