Krajobraz

Kiedy patrzę wstecz

widzę ogromny krajobraz

przez który przeszedłem

każdy szlak

niegdyś prosty, łatwy i przyjemny

Dziś złociste lasy i błękitne laguny

jakby zniknęły

Coraz więcej

krętych bezdroży

chwiejnych mostów i głębokich przepaści

czasami jeden krok zaboli

los zaciśnie pięść

Płynąc przez morze

nagle stracę grunt

paradoksalnie

choćby na dnie

zawsze odnajdę linię ratunkową

zawrócę na bezpieczny brzeg

Na zielonym zboczu

tęsknym wzrokiem

obejmę bezkresne szaro- białe niebo

i zapragnę w sercu

by miłość, przyjaźń i taniec

wypełniły karty

nieznanych, przyszłych dni

Swą postawą umieć nie tylko brać

lecz od siebie

cząstkę szlachetnych wartości

innym dać.