Krawiec

jesteś krawcem mojego humoru

czasem szyjesz starannie

a wtedy spojrzeniem

mogę rozpalić ognisko

skóra staje się alabastrowa

jedwab zazdrości jej

gładkości

na okrętkę

przyszywasz spontaniczność

aby usta nie wypowiedziały

słów co jeszcze w negliżu

jestem kobietą

u której łatwo zszyć niebo

z ziemią

przecież stąpam zawsze

balansując na krawędzi

tylko burze z piorunami

zniszczą każdy ścieg