KREDA I SÓL

PROLOG: Słony pył

Listopad nad polskim morzem nie ma w sobie nic z romantyzmu letnich kurortów. To czas, kiedy woda staje się ołowiana, niebo pęka pod naporem nisko sunących chmur, a wiatr wyje w kominach opuszczonych domów rybackich, brzmiąc jak skowyt uwięzionego zwierzęcia.

W Białym Brzegu sztorm trwał już trzecią dobę. Fale rozbijały się o betonowe ostrogi z siłą, która trzęsła fundamentami nielicznych domostw. Nikt o zdrowych zmysłach nie wychodził po zmroku na klif.

Ale Edward Wiśniewski nie poszedł tam z rozsądku. Poszedł z kluczem.

Stara kopalnia soli wcięta w zbocze klifu officially zamknięta była od lat osiemdziesiątych. Przez dekady rudery zarosły krzakami, a wejścia zaspawano grubymi płytami stalowymi. Jednak wiatr i sól potrafią zjeść każdy metal. Wiśniewski, zgarbiony mężczyzna w wyblakłym sztormiaku, wiedział o wejściu technicznym od strony plaży, ukrytym za zwałami głazów, do którego dostęp dawał tylko odpływ.

Światło jego latarki elektrycznej rzucało nerwowe snopy na wilgotne, ociekające brunatnym płynem ściany sztolni. Powietrze tu na dole smakowało starą chemią i martwotą – ciężkie, gęste, nienaturalnie ciche.

– Jesteś punktualnie, Edwardzie – usłyszał głos. Dźwięk poniósł się metalicznym echem pod niskim stropem.

Wiśniewski nie drgnął. Zatrzymał się dziesięć kroków od postaci stojącej przy naturalnej skalnej półce. Snop światła omiotł drobne buty, ciemny płaszcz i twarz, w której oczach odbijało się zimne światło diody.

– Sprawdziłem te dokumenty z dziewięćdziesiątego czwartego – powiedział Wiśniewski, a jego głos brzmiał dziwnie płasko, pozbawiony lęku. – W archiwum starostwa. Ktoś wyciągnął teczki, ale zostawił kopie w bocznej szafce. Ty też tam byłaś, prawda? Szukałaś tego samego co ja.

Postać powoli pokręciła głową.

– Ja nie szukałam dowodów, Edwardzie. Ja szukałam zamknięcia.

Wiśniewski opuścił latarkę. Zrobił krok do przodu, a potem położył się na kamiennej półce, tak jak było umówione. Zamknął oczy, wdychając zapach soli, która przez trzydzieści lat konserwowała nie tylko te ściany, ale i grzechy całego miasteczka.

Ostatnią rzeczą, jaką poczuł, był chłód metalu na skórze i szelest kredy kruszącej się na surowym kamieniu obok jego głowy.

ROZDZIAŁ 1: Obcy na prowincji

Komisarz Daniel Stern nienawidził zapachu zgniłych ryb mieszającego się z wilgocią starego tapicerstwa. Skoda Octavia z komendy wojewódzkiej rzęziła na każdym zakręcie krętej drogi powiatowej, a wycieraczki bezradnie mazały deszcz po szybie.

– Daleko jeszcze do tego Białego Brzegu? – mruczał pod nosem Stern, zaciągając się po raz trzeci tym samym papierosem, którego filtr parzył go już w palce.

Siedząca obok posterunkowa Marta Krawczyk nawet nie odwróciła wzroku od okna. Młoda, o ostrych rysach twarzy i oczach koloru wypłukanego przez deszcz morza, trzymała na kolanach zniszczony notes. Znała każdy kilometr tej drogi od dziecka.

– Jeszcze pięć kilometrów lasem, panie komisarzu – odparła głosem, w którym brzmiała irytacja. – Choć wątpię, żeby panu się tu spodobało. U nas czas stoi w miejscu. A ludzie nie lubią, gdy ktoś z zewnątrz grzebie w starych śmieciach.

Stern rzucił krótkie spojrzenie w lusterko wsteczne. Widział swoją twarz: zapadnięte policzki, sińce pod oczami i trzydniowy zarost. Warszawa wydawała mu się teraz odległa jak inna planeta. Tam zostawił biurko, które zawaliło się pod ciężarem błędów, i sprawę, w której człowiek niewinny spędził trzy lata w areszcie, bo Stern zignorował jeden drobny szczegół. Tutaj, na końcu świata, miał zacząć od nowa. Zsyłka.

Gdy zza ściany sosnowego lasu wyłoniły się szare dachy Białego Brzegu, deszcz zaczął padać jeszcze mocniej. Samochód skręcił w wąską uliczkę prowadzącą ku klifom, gdzie na poboczu migotały już niebieskie koguty dwóch radiowozów drogówki.

– Co mamy? – zapytał Stern, gasząc pety w popielniczce.

– Znalazł go rano stary rybak, kiedy poszedł sprawdzać sieci pod klifem – powiedziała Krawczyk, otwierając drzwi auta. – Edward Wiśniewski. Lokalny historyk. Emerytowany nauczyciel. Nikt w miasteczku nie powiedziałby o nim złego słowa.

Stern wysiadł, naciągając kaptur kurtki głęboko na czoło. Wiatr natychmiast uderzył go w twarz, niosąc sól i chłód. Ruszył w stronę wejścia do dawnej kopalni, gdzie technicy w białych kombinezonach rozkładali reflektory.

Wewnątrz panował półmrok rozświetlony ostrym, białym blaskiem halogenów. Na płaskim kamiennym bloku leżał Edward Wiśniewski.

Stern podszedł bliżej, kucając nad zwłokami. Ciało było dziwnie sztywne, a skóra na twarzy i dłoniach miała biały, pokryty krystaliczną skorupą nalot. Ktoś posypał go grubą, przemysłową solą.

Stern ostrożnie uniósł podbródek denata. W lekko rozchylonych ustach zmatowiałego mężczyzny lśniła miedziana, zaśniedziała moneta.

– Ktoś się tu bawił w symbolikę – mruknął komisarz, wyciągając z kieszeni lateksowe rękawiczki. – Znalazła pani coś jeszcze, Krawczyk?

Marta podeszła bliżej ściany, oświetlając latarką surowy blok skalny tuż nad głową ofiary. Jej oddech przyspieszył.

– Panie komisarzu... Niech pan tu spojrzy. To napisano dzisiaj w nocy. Albo wczoraj wieczorem. Kreda jeszcze nie całkiem wsiąknęła w wilgotny kamień.

Stern wstał i zrobił krok do przodu. Na mokrej ścianie widniały dwa starannie wykaligrafowane słowa:

„DŁUG SPŁACONY”

Komisarz wpatrywał się w litery przez dłuższą chwilę. Wiatr na zewnątrz zawył głośniej, jakby wzdłuż całego klifu ktoś pociągnął metalowym ostrzem po szkle.

Stern wiedział jedno: ta śmierć nie była przypadkiem. I w tym małym, zamkniętym miasteczku właśnie otworzyła się puszka Pandory, której zawartości nikt już nie zdoła powalić z powrotem do morza.

ROZDZIAŁ 2: Tajemnica czterech cieni

Zimny wiatr od morza wciskał się pod futrynę nieszczelnego okna w posterunku policji w Białym Brzegu, wydając dźwięk przypominający cichy świst gwizdka. Mały pokój przesłuchań pachniał tanią kawą z fusami i wilgotną wełną.

Daniel Stern siedział za drewnianym biurkiem, wpatrując się w miedzianą monetę leżącą na czarnym plastiku woreczka dowodowego. Wyciągnięta z ust Edwarda Wiśniewskiego, była pokryta grubą warstwą patyny i soli. Przedstawiała herb z trzema stylizowanymi falami oraz inicjały: von B.

Marta Krawczyk weszła do pokoju, niosąc dwie parujące szklanki w metalowych koszyczkach. Postawiła jedną przed Sternem.

– Dzwonił lekarz medycyny sądowej – powiedziała, opierając się o brzeg biurka. – Wiśniewski nie utonął ani nie został uduszony. Przyczyną zgonu był zastrzyk ze stężonego roztworu chlorku potasu. Serce po prostu przestało bić. A potem ktoś ułożył go na tym skalnym stole i posypał solą drogową.

– Zabił go ktoś, kto miał pojęcie o medycynie albo przynajmniej wiedział, co robi – mruknął Stern, obracając ołówek w palcach. – Żadnej walki, żadnych śladów szamotaniny. On tam poszedł dobrowolnie. Czekał na to.

– U nas nikt nie używa strzykawek poza ośrodkiem zdrowia – zauważyła Marta. – Ale jest coś jeszcze. Zrobiłam przegląd archiwum domowego Wiśniewskiego. Znalazłam to pod podłogą w jego gabinecie.

Rzuciła na blat poszarzałą, tekturową teczkę z wyblakłym napisem: Nadmorska Kronika – Materiały Unicestwione.

Stern otworzył ją ostrożnie. W środku leżało kilkanaście czarno-białych fotografii, wycinki z lokalnej gazety z lata 1994 roku oraz odręcznie napisany pamiętnik.

– Dziewięćdziesiąty czwarty – powiedział Stern, czytając nagłówek jednego z wycinków. – „Tragedia na klifie. Czworo nastolatków uznanych za zaginione”.

– Pamiętam to z dzieciństwa, choć miałam wtedy pięć lat – odpowiedziała Marta głosem, który nagle stracił służbowy ton. – Czterech uczniów z ostatniej klasy liceum. Kasia, Tomek, Michał i Piotr. Wyszli w noc Kupały na imprezę nad morzem i słach o nich zaginął. Ich ubrania i buty znaleziono na plaży przy Starej Sztolni. Policja uznała, że weszli do wody po alkoholu, a prąd znaniósł ich w stronę otwartego morza. Ciał nigdy nie odnaleziono.

– Z wyjątkiem tego, że Wiśniewski nie wierzył w utonięcie – Stern wskazał na margines gazety, gdzie czerwonym atramentem nabazgrano starannym pismem: „Nigdy nie dotknęli wody. Szukajcie pod ziemią”.

– Dlaczego nauczyciel po trzydziestu latach miałby pisać takie rzeczy? – zapytała Marta.

– Bo sam tam był – odpowiedział Stern. – Zobacz na te zdjęcia.

Przesunął w jej stronę małą, zniszczoną fotografię. Przedstawiała grupę młodzieży stojącą przy ognisku na tle klifu. Wśród nich Stern natychmiast rozpoznał młodych ludzi, których twarze widział na tablicy pamiątkowej w urzędzie gminy:

Wiktor Burzyński – obecny burmistrz Białego Brzegu.

Henryk Bober – właściciel największej przetwórni ryb w rejonie.

Andrzej Kaczmarek – był komendant tutejszego posterunku, który przeszedł na emeryturę pięć lat temu.

A w tle, stojący nieco z boku z aparatem w ręku – młody Edward Wiśniewski.

– Wszyscy szanowani obywatele – mruknęła Marta, zagryzając wargę. – Burmistrz Burzyński to najważniejszy człowiek w powiecie. To on załatwił pieniądze na rozbudowę portu.

– I to on razem z Bobrem i Kaczmarkiem był na tej plaży w noc, kiedy zginęła czwórka dzieciaków – dopowiedział Stern. – Wiśniewski prowadził własne śledztwo. Przez trzydzieści lat zbierał dowody, że jego dawni koledzy zrobili coś potwornego. A kiedy w końcu postanowił to ujawnić... ktoś postanowił spłacić dług.

ROZDZIAŁ 3: Władcy klifu

Ratusz w Białym Brzegu mieścił się w odrestaurowanym, XIX-wiecznym budynku z czerwonej cegły. Zapach starego dębu i pasty do podłóg mieszał się tu z dymem z drogich cygar.

Burmistrz Wiktor Burzyński nie wstał z fotela, gdy Stern i Krawczyk weszli do gabinetu. Miał około pięćdziesięciu lat, idealnie skrojony garnitur i twarz człowieka, który przyzwyczaił się do tego, że wszyscy w promieniu pięćdziesięciu kilometrów wykonują jego polecenia.

– Panie komisarzu – powiedział głębokim, aksamitnym głosem, nie wypuszczając z ust cygara. – Przyjeżdża pan ze stolicy i od razu szuka pan sensacji w naszej małej społeczności. Śmierć Edwarda to tragedia. Był cenionym nauczycielem. Ale robienie z tego spisku to przesada.

– Edward Wiśniewski został zamordowany, panie burmistrzu – odparł spokojnie Stern, siadając bez zaproszenia na krześle naprzeciwko. – W starym sztolniowym korytarzu. Tego samego, który zablokowano po wypadku w roku dziewięćdziesiątym czwartym.

Burzyński lekko drgnął, a oko zareagowało ułamkiem sekundy spięcia.

– To był nieszczęśliwy wypadek – powiedział chłodno burmistrz. – Dzieciaki wypiły za dużo i weszły do morza podczas sztormu. Tragedia, ale zamknięta.

– Wiśniewski uważał inaczej – Stern wyciągnął z kieszeni kserokopię strony z pamiętnika zmarłego. – Twierdził, że tamtej nocy w Starej Sztolni znaleźliście skarb. Miedziane monety z rodu von Bredow. I że sprzeczka o to, co z nim zrobić, wymknęła się spod kontroli.

W gabinecie zapadła cisza tak gęsta, że słychać było tylko miarowe cykanie zegara na ścianie. Burzyński powoli zgasił cygaro w kryształowej popielniczce.

– Wypraszam sobie te pomówienia, komisarzu – wycedził przez zęby. – Jeśli myśli pan, że zniszczy moją reputację baśniami wariata, który na starość stracił rozum, to jest pan w głębokim błędzie. Radzę panu skupić się na szukaniu prawdziwego mordercy, a nie grzebaniu w starych plotkach. Bo pańska kariera w Warszawie ucierpiała już wystarczająco, prawda?

Stern uśmiechnął się lekko. Wiedział, że uderzył w czuły punkt. Burzyński panikował, a panikujący ludzie popełniają błędy.

Gdy wyszli na chłodne powietrze przed ratuszem, Marta schwyciła Sterna za rękaw.

– Panie komisarzu... Nie powiedzieliśmy mu o monecie znalezionej w ustach Wiśniewskiego.

– I nie musieliśmy – odpowiedział Stern, zaciągając się zimnym powietrzem. – Widziałaś jego dłonie? Kiedy wspomniałem o rodzie von Bredow, odruchowo zacisnął prawą dłoń na breloczku od kluczyków.

– I co z tego?

– Breloczek miał taki sam kształt jak moneta w woreczku dowodowym – powiedział Stern. – Oni nie sprzedali tego skarbu, Marta. Oni użyli go, żeby sfinansować swoje kariery. A teraz ktoś przyszedł odebrać odsetki.

ROZDZIAŁ 4: Cień w mgle

Wieczór przyniósł jeszcze gęstszą mgłę. Widoczność spadła do kilku metrów. Miasteczko wyglądało jak wymarłe, a jedynym dźwiękiem był szum fal uderzających o podstawę klifu.

Stern stał na krawędzi urwiska, patrząc w dół, gdzie w mroku majaczyło czarne wejście do Starej Sztolni. W kieszeni jego płaszcza wibrował telefon.

– Stern – rzucił do słuchawki.

– Komisarzu, tu technicy – usłyszał głos w słuchawce. – Przeanalizowaliśmy krew na ubraniu Wiśniewskiego. Znaleźliśmy jeszcze jedno DNA. Żeńskie.

Stern zamarł.

– Czyje?

– Brak w bazie danych, ale jest jedna rzecz... – technik zawahał się. – Cząsteczki kodu genetycznego wykazują pięćdziesięcioprocentową zgodność z DNA jednej z ofiar z dziewięćdziesiątego czwartego roku. Kasi Jabłońskiej.

– Kasia Jabłońska nie miała dzieci – powiedział Stern, czując, jak po plecach przebiega mu lodowaty dreszcz. – Miała wtedy siedemnaście lat.

– Oficjalnie nie miała – odpowiedział technik. – Ale testy są jednoznaczne. Mordercą jest bezpośrednia potomkini dziewczyny, która rzekomo utonęła trzydzieści lat temu.

Stern rozłączył się. Odwrócił się gwałtownie i zobaczył postać stojącą zaledwie kilka kroków dalej, wyłaniającą się z gęstej, mlecznej mgły.

Była to kobieta w ciemnym płaszczu. W ręku trzymała kawałek białej, kopalnianej kredy.

– Szuka pan sprawiedliwości, komisarzu? – zapytała cichym, spokojnym głosem, który wiatr natychmiast niósł w stronę morza. – Czy po prostu wykonuje pan swoją pracę?

ROZDZIAŁ 5: Polowanie w ciemnościach

Mgła na klifie zgęstniała do tego stopnia, że snop latarki Sterna odbijał się od białej ściany wilgotnego powietrza, nie oświetlając niczego poza własnymi butami. Komisarz gwałtownie odwrócił się w stronę, w której przed chwilą stała tajemnicza kobieta.

– Stój! Policja! – krzyknął, robiąc dwa kroki naprzód, ale pod jego podeszwami chrupnęły jedynie suche gałązki i okruchy kruszącego się wapienia.

Nikogo tam nie było. Kobieta rozpłynęła się w mroku równie szybko, jak się pojawiła, zostawiając po sobie jedynie zapach morskiej soli i... delikatny ślad białego pyłu na najbliższym pniu sosny. Stern podszedł bliżej i potarł palcami korę drzewa. Kreda. Ktoś nakreślił na niej prosty, pionowy znak.

W tym samym momencie w jego kieszeni znowu zawibrował telefon. Ekran rozbłysnął blaskiem w ciemności. To była Marta Krawczyk.

– Panie komisarzu, ma pan problem – głos posterunkowej brzmiał nerwowo, w tle słychać było trzaski policji radiowej. – Sprawdziłam rejestr wejść do szpitala powiatowego sprzed trzydziestu lat. Kasi Jabłońskiej nigdy nie było w żadnych oficjalnych rejestrach utonięć, bo... nigdy tam nie dotarła. Ale położna, która wtedy odebrała poród, żyje. Mieszka w domu opieki w Braniewie. Powiedziała mi przez telefon jedną rzecz: dziecko zostało.

– Ktoś ukrył dziewczynkę? – zapytał Stern, wpatrując się w czarną otchłań morza poniżej.

– Nie tylko ukrył. Ojcem dziecka był jeden z tamtych nastolatków – wydyszała Marta. – Wiktor Burzyński. Kasa ze skarbu von Bredow poszła na jego kampanię i uciszenie ludzi, a dziewczyna została wywieziona i wychowana z dala stąd. Wraca teraz po wszystko. I ma dowody na każdego z nich.

Stern zacisnął zęby. Sprawa przestała być zwykłym śledztwem o morderstwo. To była wendetta, a burmistrz Burzyński i jego dawni wspólnicy właśnie zorientowali się, że ich pieczołowicie budowany przez trzydzieści lat świat wali się w gruzy.

– Gdzie jest Burzyński? – zapytał ostro komisarz, ruszając szybkim krokiem w stronę swojego auta.

– Ostatnio widziany był w przetwórni ryb Bobra, przy porcie. Pojechali tam też Kaczmarek z obstawą. Panie komisarzu... oni panikują. Tam zaraz dojdzie do tragedii.

ROZDZIAŁ 6: Ostatni ładunek w przetwórni

Przetwórnia ryb „Biała Fala” znajdowała się na samym końcu portowego falochronu. Wielki, blaszany hangar otoczony był wysokim płotem z drutu kolczastego. W środku, mimo późnej godziny, paliły się ostrymi, przemysłowymi światłami reflektory nad rampą rozładunkową.

Stern z piskiem opon zatrzymał swoją wysłużoną Skodę tuż przed zamkniętą bramą. Nie czekając na wsparcie, przeskoczył ogrodzenie, lądując ciężko na żwirze. Wiatr niósł ze sobą zapach mrożonych ryb, benzyny i czegoś jeszcze – ostrej, metalicznej woni strachu.

Drzwi do hali głównej były uchylone. W środku, wśród rzędów stalowych stołów do patroszenia ryb i mruczących cicho maszyn chłodniczych, stało trzech mężczyzn.

Wiktor Burzyński trzymał się za bok, ciężko dysząc. Obok niego, blady jak ściana, stał Henryk Bober – wielki, barczysty właściciel przetwórni, w którego dłoniach drżała ciężka, żelazna rura. Trzeci z nich, emerytowany komendant Andrzej Kaczmarek, nerwowo rozglądał się wokół, ściskając w ręku pistolet służbowy, którego lufa drżała w zimnym powietrzu.

– Gdzie ona jest, Wiśniewski wiedział! Wyście go zamknęli, a teraz cała wieś o tym wie! – wrzeszczał Burzyński, plując śliną. Jego idealny garnitur był cały we wgnieceniach i brudzie. – Jeśli ta gówniara ma te dokumenty z notariuszem, jesteśmy skończeni! Przez trzydzieści lat płaciliśmy za milczenie!

– To nie my go zabiliśmy, Wiktor! – odkrzyknął Bober, cofając się pod ścianę wyłożoną białymi kafelkami. – Ktoś nas wrobił!

– To ja was wrobiłam – rozległ się głos z góry.

Wszyscy trzej mężczyźni zamarli. Stern, który przemykał wzdłuż linii taśm produkcyjnych, zatrzymał się za wielkim kontenerem na odpady, podnosząc wzrok.

Na stalowej antresoli, tuż obok wyciągu wentylacyjnego, stała ona. Kobieta z klifu. W świetle neonów jej ciemne włosy były lekko potargane przez wiatr, a w oczach nie było lęku – tylko chłód zamarzniętego morza. W dłoni trzymała mały, miedziany kluczyk oraz gruby, kanciasty przedmiot owinięty w szary papier.

– Kim... kim do cholery jesteś? – wykrztusił Kaczmarek, celując z pistoletu w stronę antresoli.

– Jestem córką Kasi Jabłońskiej – powiedziała kobieta, a jej głos niósł się czystym echem po całej hali. – Tej samej, którą trzydzieści lat temu zamknęliście w starej kopalni, bo znaleźliście tam złoto von Bredow i baliście się, że wyda wasz skok. Edward był jedynym z Was, który miał sumienie. Pomógł mi przygotować ten rachunek. A dzisiaj... spłaciliście dług do końca.

Burzyński zszokowany cofnął się krok w tył.

– Ty... ty żyjesz... Przecież my...

– Myśleliście, że ocean przyjmie wszystko – przerwała mu kobieta. Powolnym ruchem odłożyła na metalową poręcz antresoli paczkę z dokumentami notarialnymi i dowodami zbrodni sprzed trzydziestu lat, po czym wyciągnęła z kieszeni kawałek kredy.

Kaczmarek stracił nerwy. Pistolet w jego ręce błysnął, a huk wystrzału rozdarł ciszę hali, odbijając się wielokrotnym echem od metalowych ścian.

ROZDZIAŁ 7: Epilog zapachu soli

Zanim echo pierwszego strzału zdążyło zgasnąć między mrocznymi chłodniami, Daniel Stern wyskoczył zza zasłony, jednym celnym ruchem powalając Kaczmarka na betonową posadzkę i wytrącając mu broń z ręki. Bober padł na kolana, trzymając się za głowę, a Burzyński osunął się po ścianie, płacząc z bezradności.

Komisarz podniósł wzrok na antresolę.

Była pusta.

Na metalowej poręczy wciąż leżała gruba teczka z dokumentami – oryginały aktów własności, wyciągi bankowe ze szwajcarskich kont z lat dziewięćdziesiątych oraz dziennik Edwarda Wiśniewskiego. Obok nich ktoś ostrożnie położył ostatni dowód: miedzianą monetę i mały, biały ślad po kawałku kredy.

Przez otwarte drzwi hali wpadał tylko szum fal i lodowaty, słony powiew nadchodzącego sztormu.

EPILOG: Ślady na piasku

Trzy miesiące później zima w Białym Brzegu zaczęła powoli ustępować, choć lodowaty wiatr od morza wciąż potrafił wgryźć się w kości.

Sprawa przetwórni „Biała Fala” wstrząsnęła całą Polską. Akt oskarżenia przeciwko Wiktorowi Burzyńskiemu, Henrykowi Bobrowi i Andrzejowi Kaczmarkowi liczył ponad dwieście stron i zawierał zarzuty nie tylko korupcji i prania brudnych pieniędzy, ale przede wszystkim zabójstwa i zatajenia zbrodni z 1994 roku. Pieniądze ze sprzedaży zrabowanego skarbu von Bredow zostały skonfiskowane, a miasteczko po raz pierwszy od trzydziestu lat przestało żyć w cieniu strachu.

Komisarz Daniel Stern siedział za biurkiem w swoim gabinecie na posterunku. Na ścianie zamiast starych map wisiała teraz jedna, szczegółowa fotografia klifów. Z Warszawy nadszedł oficjalny dokument z prośbą o powrót do stolicy i odzyskanie dawnego stanowiska w wydziale kryminalnym.

W drzwiach gabinetu stanęła Marta Krawczyk, trzymając w ręku kubek gorącej kawy i plik świeżych raportów. Wyglądała inaczej – pewniejsza siebie, zniknął z jej twarzy ten cień rezygnacji, który towarzyszył jej w dniu przyjazdu Sterna.

– Przyjechali z wojewódzkiego – powiedziała Marta, stawiając kawę na biurku. – Pytają, kiedy podpiszesz papier o powrocie. Mówią, że czekają na Ciebie z otwartymi rękami.

Stern wstał powoli z krzesła, podniósł z bloku małą, miedzianą monetę, którą zostawiła na antresoli córka Kasi Jabłońskiej, i schował ją do kieszeni. Prawdziwa morderczyni nigdy nie została odnaleziona – rozpłynęła się we mgle, tak jak jej matka przed laty, pozostawiając sprawiedliwość w rękach historii.

– Powiedz im, Krawczyk, że komisarz Stern zmienił zdanie – odparł z lekkim, rzadkim u niego uśmiechem. – Ktoś musi pilnować tego porządku, żeby te stare grzechy znów nie wypłynęły na wierzch.

Wyszedł na zewnątrz, przed budynek posterunku. Słońce powoli przebijało się przez chmury nad ołowianym morzem. Na mokrym asfalcie, tuż obok jego roweru, ktoś zostawił cienki, biały ślad kredy. Linia prowadząca prosto ku morzu.

Stern wzdrygnął się lekko, zaciągnął głęboko chłodnym, słonym powietrzem i ruszył przed siebie.