Kres bohaterów

Byliśmy dziećmi

z bagażem pełnym pustych pudełek,

ze skórą pachnącą winem

i papierosem, który parzył jak noc.

Byliśmy dziećmi,

co wierzyły, że miłość przyjdzie

jak obietnica darmowego chleba

albo jak pociąg do czegoś co lepsze, który nie spóźnia się nigdy,

ale nie przyszła.

Więc nadal śmialiśmy się głośno.

Graliśmy w karty może o nic, albo

o ośmiotysięczniki marzeń.

Rozmawialiśmy tak, jakby świat nas słuchał,

ale świat o nas nie wiedział.

I kiedy trzeba było dorosnąć

– a my nie dorośliśmy –

zostaliśmy dziećmi

w za ciasnych ciałach,

z zardzewiałymi sercami,

z oczami, które wciąż chcą uwierzyć w cud.

Dlatego wszystko skończyło się tragicznie,

tak jak kończą się bajki bez morału,

tak jak kończy się butelka bez dna,

tak jak kończą się dzieci,

które nie nauczyły się kochać życie

z umiarem.