Królewicz nieba.

Na niebo już książe nocy wszedł.

I powoli na bal przybywa jego gwiezdny dwór.

A on stroi swój dom.

W serpentyny kolorowych zórz.

Na moje oczy nakłada jednak sen.

Bo nie jestem jedną z gwiazd.

I nie pozwoli mi.

Przyjść na upragniony bal.

Tańca nie odda mi.

Zamiast tego, będzie pilnował czy dobrze mi się śni.

A ja wyśnię go, jak tańczy ze mną walca.

A pierścionek jest, ozdobą mego palca.

Lecz nagle nastał dzień.

Skończyła się ma baja.

Królewicz wrócił tam gdzie.

Króluje sen.