Królewska śnieżynka cz.3

Gdy dziecko przyszło na świat, rodzice musieli zdecydować z którym z nich pozostanie dziewczynka. Nadali córce imię Anna, oznaczające grację i wdzięk, i postanowili, że dziewczynka, która wyglądała jak człowiek nie może mieszkać wśród śnieżynek. Królowa Arianna odeszła z zamku króla ostatniego dnia zimy, zostawiając córkę i ukochanego. Bardzo chciała pozostać z nimi, ale wiedziała, że jeśli zrobiłaby to, roztopiłaby się. Dlatego musiała odejść. Na pożegnanie zostawiła córeczce naszyjnik z Wiecznego Lodu, który nigdy nie topniał. Dziewczynka rosła jak na drożdżach, podczas gdy jej mama w swoim lodowym pałacu w krainie wiecznego śniegu, z nosem przytkniętym do szyby roniła łzy tęsknoty za córką, mężem i za światem ludzi, który pokochała i którego stała się częścią. Mijały miesiące, i w końcu nadeszła wyczekiwana zima. Królowa Arianna wróciła do zamku króla, przyniosła jednak niepokojące wieści, zdobyte od wyroczni śnieżynek. Anna będzie rosła zdrowo, i wyrośnie na piękną, mądrą kobietę. Ale w dniu jej osiemnastych urodzin z człowieka przemieni się w śnieżynkę, i będzie musiała powrócić do krainy wiecznego śniegu ze swoją matką. Dla Arianny była to dobra wiadomość, bo nie mogąc mieć przy sobie ukochanego, będzie chociaż miała córkę. Ale oboje rozumieli, że osiemnaście lat to wiek miłości, i że Anna może zakochać się zanim przemieni się w śnieżynkę. I tak jak jej matka będzie musiała cierpieć tęsknotę do ukochanego. Anna nie mogła więc ułożyć sobie życia w świecie ludzi. Postanowili, że ukryją dziewczykę przed światem, ale przyrzekli jej nie okłamywać. Będzie więc wiedziała, dlaczego ją ukrywają, a skoro będzie mądra, to to zrozumie.