Kruchoteka

​A to, co kruche, tkwi we mnie mimo wszystko nadaremne.

Reszta to tło z duchem płynąca

I w efekcie żyć nakazująca.

To mój horyzont daleki trzymam w ryzach,

Zanim noc zamknie w kasetce ostatni blask.

Noc nie zabierze mi moich pragnień, marzeń i tego, co w nim im się iści.

I choćby świat pękał w szwach, ja zostaję cała –

Własną siłą skrojona, w ciszy doskonała.