Krzew róży

Ugodzony stalowych pazurów mnogością,

Krzew róży wznosi w górę ramiona spalone,

Sadzą – jak tuszem kiru - grubo uczernione,

I poprószone szronu – miękką srebrzystością.

Dwie złamane topole – skargą swą daremną

Chylą się w stronę ziemi spękanej – gorącem,

Na obraz ten zniszczenia – smutno zerka słońce,

Policzek chroniąc prawy – za woalką ciemną.

W cieniu zaś tych topoli – dziwnie okrojonym

(Gdy korony przygięła historia ciężarem)

Błękitny leży strzępek – jedwabiu chińskiego.

Jeszcze wczoraj wykwintnym był balowym szalem,

Teraz kroplą się staje – nieokreślonego,

Nekrologiem na próżno – w nicość wygłoszonym…