Krzyk pawia

Na ostry dyżur trafiam często

Zawsze jestem tam, gdzie trup ściele się gęsto

Jestem zemstą, epidemią, plagą zaraz, onkologiczną chemią

Wszystkie zarazki życia we mnie drzemią

Nie pomoże chirurg, czy neurolog

To po prostu końca prolog

To ostatni twój monolog

Wkrótce przyjdę tak znienacka, bo się nie lubię cackać

Wywiozą cię na taczkach, ale nie martw się, to ostatnia twa tułaczka

Przepowiednia literacka

Jak krzyk pawia Żeromskiego

To już koniec życia Twego